Thai Disaster Resource Network

ข่าวประชาสัมพันธ์

2012-11-24T12:43:00.010+07:00

สถาบันไทยพัฒน์ ได้จัดทำหนังสือ “แนวทางการรับมือภัยพิบัติสำหรับองค์กรธุรกิจ” เพื่อเป็นแนวทางสำหรับองค์กรธุรกิจในการวางแผนและพัฒนากลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติ ครอบคลุมทั้งกลยุทธ์การช่วยเหลือ (Rescue) กลยุทธ์การบรรเทาทุกข์ (Relief) และกลยุทธ์การฟื้นฟู (Recovery) ผู้ที่สนใจสามารถติดต่อขอรับได้ที่สถาบันไทยพัฒน์ ในวันและเวลาทำการ ได้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป (รายละเอียด)

สถาบันไทยพัฒน์ เปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ (Disaster Resource Network) ภาคเอกชน สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจ ด้วยแนวทาง "Build Back Better" เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ (อ่านต่อ)

ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติไทย (Thai DRN) เป็นเครือข่ายข้อมูลและทรัพยากรสนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนต่อการรับมือกับภัยพิบัติในลักษณะของการทำงานวิถีกลุ่ม เพื่อการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในประเทศไทย

เทรนด์จิตอาสา กลยุทธ์ CSR รับมือภัยพิบัติ

2012-02-23T19:04:00.003+07:00

• ทิศทาง CSR และแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นกับภาคธุรกิจปี 2555
• เตรียมมาตรการรับมือความเสี่ยงใหม่ที่คาดไม่ถึง รู้ก่อน รับมือก่อน
• ทิศทางหลัก 2 เรื่องที่ภาคเอกชนต้องเร่งดำเนินการ
• 10 ข้อที่ผู้นำต้องเร่งสำรวจ เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมืออย่างมีประสิทธิภาพ

ในทุกวันนี้ ประเด็นเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคม หรือ CSR ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหนึ่งในกลยุทธ์สำคัญของธุรกิจ ถ้าหากองค์กรนั้นมีเป้าประสงค์ที่ต้องการตอบโจทย์ในเรื่องความยั่งยืน นอกเหนือจากเป้าการเติบโตที่เป็นโจทย์ในสนามการแข่งขันทางธุรกิจโดยปกติ

การจับตาแนวโน้มความเคลื่อนไหวของ CSR ให้ทันกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปตามปัจจัยแวดล้อมที่มีความแตกต่างกันในแต่ละห้วงเวลา จึงเป็นสิ่งจำเป็นต่อองค์กรธุรกิจในการกำหนดทิศทางและการวางกลยุทธ์ CSR ขององค์กร

สถาบันไทยพัฒน์ ในฐานะหน่วยงานที่ทำงานขับเคลื่อนเรื่อง CSR ในประเทศไทย มาตั้งแต่ปี 2548 ได้ทำการประมวลทิศทางและแนวโน้ม CSR เป็นประจำทุกปี นับตั้งแต่ปี 2550 ในปีนี้ ผู้จัดการ 360 องศารายสัปดาห์ มีโอกาสสัมภาษณ์พิเศษกับ ดร.พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ ถึงทิศทาง CSR ปี 2555 และแนวโน้มการดำเนินงาน CSR ที่จะเกิดขึ้นในภาคธุรกิจ

“เราให้น้ำหนักเรื่องภัยพิบัติ ซึ่งได้ส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ ว่าจะเป็นปัจจัยหลักของการกำหนดทิศทางการทำงาน CSR ของธุรกิจในปีนี้”

ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ กล่าวว่า ต้องเข้าใจว่าภัยพิบัติที่เกิดขึ้นจากธรรมชาติ อาทิ อุทกภัย หรือแผ่นดินไหวนั้น ไม่สามารถป้องกันหรือจะห้ามมิให้เกิดขึ้นนั้นทำไม่ได้ ทางเดียวที่จะทำได้คือ การเตรียมพร้อมและการหาหนทางในการลดความเสี่ยงหรือบรรเทาผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจากภัยธรรมชาตินั้นๆ ซึ่งต่างจากภัยพิบัติที่เกิดจากการกระทำของมนุษย์ เช่น การก่อวินาศกรรม หรือการบริหารวิกฤตการณ์ที่ไร้ประสิทธิภาพจนเกิดเป็นภัยพิบัติขึ้น โดยภัยในลักษณะหลังนี้ สามารถป้องกันและวางแผนจัดการเพื่อระงับมิให้เกิดขึ้นได้

เทรนด์ธุรกิจ: Disaster Recovery และ Risk Reduction
“ทิศทางหลักสองเรื่องที่ภาคเอกชนจะดำเนินการ จากเหตุปัจจัยในเรื่องภัยพิบัติ ก็คือ มาตรการฟื้นฟูหลังการเกิดอุทกภัยในปี 54 และมาตรการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติที่คาดว่าจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต” ดร.พิพัฒน์ กล่าว

มาตรการฟื้นฟูหลังการเกิดอุทกภัย สำหรับกิจการที่ได้รับผลกระทบโดยตรง เช่น โรงงานซึ่งอยู่ในนิคมหรือพื้นที่ที่ได้รับความเสียหาย (Damage) จากน้ำท่วม การฟื้นฟูเกิดขึ้นตั้งแต่ภายในองค์กร ในกระบวนการดำเนินงานขององค์กร อาทิ การซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐาน สายการผลิต การจัดการสินค้าคงคลังที่ได้รับความเสียหาย การเยียวยาพนักงานที่ได้รับผลกระทบ การให้ความมั่นใจแก่บุคลากรในส่วนของอาชีพและรายได้ การปรับปรุงข้อตกลงทางธุรกิจที่เกื้อหนุนผู้ส่งมอบและคู่ค้าในห่วงโซ่ธุรกิจที่ถูกกระทบในระยะของการฟื้นฟู ตลอดจนการร่วมฟื้นฟูบูรณะชุมชนที่องค์กรมีถิ่นที่ตั้งในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

สำหรับกิจการที่ไม่ได้รับผลกระทบโดยตรง แต่เกิดความสูญเสีย (Loss) ที่คำนวณเป็นมูลค่าทางธุรกิจจากเหตุน้ำท่วม องค์กรธุรกิจสามารถพัฒนากิจกรรมเพื่อสังคมในรูปแบบต่างๆ เพื่อช่วยเหลือฟื้นฟูผู้มีส่วนได้เสียและชุมชนที่ได้รับความเสียหาย ตามระดับความเกี่ยวข้องโดยพิจารณาจากที่องค์กรมีแหล่งดำเนินงานโดยตรงในพื้นที่ซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติหรือไม่ องค์กรมีการลงทุนในพื้นที่ดังกล่าวหรือไม่ องค์กรมีสายปัจจัยการผลิตและการกระจายสินค้าในพื้นที่หรือไม่ องค์กรมีการเคลื่อนย้ายพนักงานซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ แม้จะมิได้ส่งผลกับธุรกิจโดยตรงหรือไม่ เป็นต้น

มาตรการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ทุกกิจการไม่ว่าจะได้รับผลกระทบโดยตรงหรือโดยอ้อมจากอุทกภัยในครั้งที่ผ่านมา จำเป็นต้องวางแผนสำหรับการเตรียมความพร้อมและการหาหนทางในการลดความเสี่ยงหรือบรรเทาผลกระทบที่จะเกิดขึ้น ซึ่งมาตรการดังกล่าวนี้สามารถสนับสนุน (และชี้นำ) การทำงานขององค์กรในหลายขั้นตอนให้ดำเนินไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนโดยประเมินจากบทเรียนภัยพิบัติในอดีต

เทรนด์จิตอาสา: CSR ผู้บริหาร-พนักงาน
ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ กล่าวอีกว่า แม้ผู้บริหารองค์กรจะเผชิญกับอุปสงค์เช่นที่เคยประสบในภาวการณ์ปกติ แต่ในสถานการณ์หลังภัยพิบัติ ไม่ว่าผู้บริหารจะมีเจตนาที่ดีเพียงใดก็ตาม สภาพการณ์จะมีความซับซ้อนและทำให้ไม่สามารถดำเนินการได้ดีดังที่เคยเป็น เช่น การตัดสินใจที่ต้องทำทันทีโดยขาดข้อมูลที่ครบถ้วน การได้รับข้อมูลรายงานที่ต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในพื้นที่ หรือมีสภาพความกดดันจากเหตุการณ์ที่ต้องดำเนินการอย่างปัจจุบันทันด่วน

ในเอกสารของ International Business Leaders Forum (IBLF) ชื่อ “Best Intentions: Complex Realities” ได้ประมวล 10 ข้อคำถามที่ผู้นำองค์กรจำต้องสำรวจและซักซ้อมกับคณะผู้บริหารเพื่อให้แน่ใจว่า องค์กรได้มีการตระเตรียมความพร้อมและมีความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติได้อย่างมีประสิทธิผล โดยคำถามทั้ง 10 ข้อ ประกอบด้วย

1. เราได้เตรียมพร้อมหรือยัง องค์กรจำต้องดำเนินการคะเนถึงความต้องการและแรงกดดัน รวมทั้งการประเมินผลกระทบที่มีต่อธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิผลและฉับไว

2. เรามีข้อมูลพอที่จะรับมือหรือไม่ องค์กรจำต้องได้ข้อมูลจากแหล่งที่เชื่อถือได้ ทั้งจากผู้จัดการ หัวหน้างาน และหุ้นส่วนธุรกิจที่คลุกคลีอยู่ในภาคสนาม เพื่อที่จะสามารถประเมินสถานการณ์ในภาวะฉุกเฉินให้มีความแม่นยำ

3. เหตุพิบัติที่เกิดขึ้นมีส่วนเกี่ยวเนื่องโดยตรงต่อธุรกิจอย่างไร หากองค์กรมีสินทรัพย์ พนักงาน และกิจกรรมทางธุรกิจในพื้นที่ ก็หลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องมีส่วนเกี่ยวเนื่องกับเหตุพิบัติ และองค์กรย่อมต้องถูกคาดหวังจากพนักงาน สาธารณชน ตลอดจนสื่อมวลชน ให้ดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใด

4. เราจะเข้าช่วยเหลือให้ดีที่สุดได้อย่างไร องค์กรสามารถเข้าดำเนินการโดยตรงในพื้นที่ผ่านทางหน่วยธุรกิจหรือจะใช้วิธีให้การสนับสนุนช่วยเหลือในระยะไกล ทั้งนี้ องค์กรจำเป็นต้องตัดสินใจใช้หรือผสมผสานรูปแบบการช่วยเหลือให้มีประสิทธิผลสูงสุด ระหว่างเงินช่วยเหลือ สิ่งของที่คำนวณเป็นมูลค่าเทียบเคียง โลจิสติกส์ หรือความเชี่ยวชาญในด้านต่างๆ

5. เรามีหุ้นส่วนที่มีประสิทธิผลหรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนที่องค์กรเลือกทำงานด้วย หรือที่ส่งการสนับสนุนไปให้ ควรมีความรู้ความจัดเจนพื้นที่และมีสมรรถภาพในการทำงานภาคสนามสมกับเป็นหุ้นส่วนที่มีประสิทธิผลในการบรรเทาทุกข์และการฟื้นฟู

6. ความช่วยเหลือของเราจะส่งทอดต่อในระยะยาวหรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนในการทำงานขององค์กรจำเป็นต้องมีประสบการณ์และความสามารถที่จะจัดการสนับสนุนและฟื้นฟูในระยะยาว หรือมีหุ้นส่วนในท้องถิ่นช่วยดำเนินการให้

7. เราสามารถรับประกันให้มีความรับผิดชอบที่ตรวจสอบได้หรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนร่วมดำเนินงาน ควรจัดทำบัญชีและรายงานรายการให้ความช่วยเหลืออุดหนุนที่ได้รับจากองค์กร รวมทั้งวิธีการและงวดเวลาที่เบิกจ่าย โดยหากเกิดข้อสงสัย องค์กรควรพิจารณาจัดทำข้อผูกมัดแบบมีเงื่อนไข

8. เรามีวิธีในการจัดการให้ความช่วยเหลืออย่างไร องค์กรจำต้องรู้จักผู้ประสานงาน ผู้เฝ้าสังเกตการณ์ ช่องทางการมีส่วนร่วมของพนักงานหรือหน่วยงานในพื้นที่ การดูแลความช่วยเหลือให้เป็นไปตามแผน และการคาดการณ์ล่วงหน้าหากสิ่งที่นำไปช่วยเหลือไม่สามารถนำไปใช้ได้

9. เรามีแนวทางในการดูแลเผยแพร่ข้อมูลที่สาธารณชนสนใจอย่างไร องค์กรจำต้องดำเนินการบริหารงานประชาสัมพันธ์และแง่มุมด้านสื่อตั้งแต่เริ่มต้น รู้จักคุมการคาดหมายทางสื่อในห้วงเวลาที่เป็นเป้าสายตาของสาธารณชน

10. เราได้จัดลำดับความสำคัญอย่างสมเหตุสมผลหรือไม่ องค์กรต้องแน่ใจว่าการให้ความช่วยเหลือและสิ่งที่ดำเนินการไม่ก่อให้เกิดผลกระทบเสียหายต่อการดำเนินงานตามลำดับความสำคัญอื่นๆ และคงไว้ซึ่งความยืดหยุ่นต่อการดำเนินงานในวันข้างหน้า (สำหรับพื้นที่ประสบเหตุ ประเทศ ภูมิภาค) และต่อสิ่งสำคัญเร่งด่วนอื่นๆ ในปัจจุบันหรือในอนาคต

นอกจากนี้ ในเอกสาร “The Role of Employee Engagement in Disaster Response: Learning from Experience” ที่จัดทำขึ้นโดย Business in the Community (BITC) และ International Business Leaders Forum (IBLF) ได้ให้แนวทางในการส่งเสริมบทบาทของพนักงานต่อการเผชิญภัยพิบัติไว้ 8 ประการภายใต้ตัวย่อ RESPONSE ดังนี้

Review – พิจารณาทบทวนแผนงานขององค์กรในปัจจุบันและประสบการณ์ที่ได้รับก่อนหน้า การดำเนินการทบทวนและกำหนดนโยบายการเผชิญเหตุภัยพิบัติ จะช่วยพัฒนาขีดความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติในครั้งต่อๆ ไปขององค์กรได้อย่างมีประสิทธิผล

Engage – ใช้จุดแข็งและสมรรถภาพหลักในการเข้าช่วยเหลือ การจัดโครงสร้างของแผนผูกพันพนักงานสำหรับตอบสนองภัยพิบัติ โดยการดึงศักยภาพของบรรดาหัวกะทิและประสบการณ์ของพนักงานในบริษัทมาทำงานอาสาที่เหมาะสม จะยังประโยชน์ได้มากกว่าการอาสาในแบบทั่วไป

Secure – ขวนขวายเพื่อให้ได้คำมั่นจากผู้บริหารระดับสูง การสนับสนุนทางการเงินในเหตุภัยพิบัติต้องมีแรงโน้มน้าวหลักจากการตัดสินใจของผู้บริหารสูงสุดในองค์กร และเป็นการเพิ่มน้ำหนักในแผนงานตอบสนองภัยพิบัติที่จะดำเนินการ

Prepare – ตระเตรียมนโยบายและวางระบบสนับสนุนแผนผูกพันพนักงานในการตอบสนองภัยพิบัติ อาทิ นโยบายกองทุนช่วยเหลือ เงินสมทบ วันลาพิเศษ ระบบการประเมินความต้องการสำหรับความช่วยเหลือในช่วงภัยพิบัติ การแสวงหาพันธมิตรหรือหุ้นส่วนที่จะดำเนินการ เพื่อที่จะตอบสนองได้อย่างทันท่วงทีและมีประสิทธิผลสูง

Organise – จัดระบบประเมินความเสี่ยงด้านสุขภาพและความปลอดภัย เนื่องจากการปฎิบัติงานในช่วงเผชิญเหตุเต็มไปด้วยความเสี่ยง องค์กรจึงจำเป็นต้องจัดให้มีระบบประเมินฯ การป้องกัน และกรมธรรม์ประกันภัยที่เพียงพอในการรองรับแผนผูกพันพนักงานสำหรับตอบสนองภัยพิบัติ

Negotiate – เจรจาทำข้อตกลงความเป็นหุ้นส่วนกับองค์กรร่วมดำเนินงานอื่นๆ เพื่อรองรับการดำเนินงานสนับสนุนทั้งการให้บริการ การระดมความเชี่ยวชาญในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติในระยะยาว หลังจากช่วงการเผชิญเหตุผ่านพ้นไป

Structure – จัดระเบียบและโครงสร้างในการเผชิญเหตุ ตามกรอบของบทบาทและความรับผิดชอบในพื้นที่ครอบคลุม อาทิ ในระดับประเทศ ในระดับภูมิภาค และในสำนักงานใหญ่ โดยมีการมอบหมายพนักงานที่เป็นผู้รับผิดชอบในแต่ละระดับ สอดรับกับพื้นที่ครอบคลุม เพื่อให้เกิดประสิทธิผลในการดำเนินงาน

Evaluate – ประเมินวิธีการดำเนินงานและความช่ำชองในการสื่อสาร ความท้าทายสำคัญขององค์กรในการเข้าช่วยเหลือในช่วงเผชิญเหตุ คือ รูปแบบการให้ความช่วยเหลือ และการรายงานผลการให้ความช่วยเหลือ โดยไม่เพียงแต่การให้ความช่วยเหลือต้องมีประสิทธิผลยิ่งแล้ว การสื่อสารรายงานก็ต้องดำเนินการอย่างมีกลยุทธ์ด้วย เนื่องเพราะการสื่อสารที่ดีจะช่วยปลุกเร้าให้เกิดความช่วยเหลือและการอาสาของพนักงานภายในองค์กรเพิ่มมากขึ้น อีกทั้งยังช่วยเสริมสร้างชื่อเสียงและเพิ่มภาพลักษณ์ให้แก่องค์กรไปพร้อมกัน

อย่างไรก็ดี สำหรับองค์กรที่เป็นแกนในการให้ความช่วยเหลือหลัก จำต้องพิจารณาถึงขีดความสามารถในการบริหารจัดการด้วยการวางกลไกและระบบรองรับให้มีประสิทธิภาพอย่างทันท่วงที มิฉะนั้นแล้ว ก็อาจก่อให้เกิดปัญหาในอีกมิติหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในเอกสาร “Integrated Flood Risk Management in Asia” ที่จัดทำขึ้นโดย ADPC (Asian Disaster Preparedness Center) และ UNDP ได้ให้ข้อแนะนำในการเข้าให้ความช่วยเหลือในภาวะฉุกเฉินแก่องค์กรหรือภาคีต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งแก่องค์กรซึ่งเป็นแกนในการให้ความช่วยเหลือหลัก และองค์กรที่เข้าร่วมให้ความช่วยเหลือในระดับต่างๆ ไว้อย่างน่าสนใจ

ข้อแนะนำในการเข้าให้ความช่วยเหลือในภาวะฉุกเฉิน

Do	Don't
พิจารณาบริจาคตามคำร้องขอถึงสิ่งที่ต้องการ และหลีกเลี่ยงการบริจาคสิ่งที่ไม่ต้องการ	อย่าสันนิษฐานถึงสิ่งที่ต้องการได้รับความช่วยเหลือเอาเอง
คิดให้ถ้วนถี่ถึงความสามารถที่จะตอบสนองต่อความต้องการของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยอย่างมีประสิทธิผล ตามคำขอความช่วยเหลือที่เป็นไปตามการประเมินความต้องการขั้นต้น	อย่าตอบสนองเพื่อหวังโฆษณาออกสื่อ
กรณีที่ประสงค์จะช่วยเหลือ จัดเตรียมการตอบสนองให้ทันต่อเวลา	อย่าไปถึงล่าช้า โดยเฉพาะการค้นหาผู้ประสบภัยและให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ เป็นกรณีที่ต้องรีบดำเนินการในช่วงแรกของภาวะฉุกเฉิน
จดบันทึกการให้ความช่วยเหลือต่างๆ พร้อมสำหรับการชี้แจงถึงการตัดสินใจและการดำเนินการ	อย่าใช้ภาวะฉุกเฉินเป็นช่องทางในการโฆษณาหรือส่งเสริมการดำเนินการขององค์กร เช่น การจำลองเหตุการณ์ช่วยเหลือเพื่อการประชาสัมพันธ์
ทำการประเมินและวิจัยที่นำไปสู่โครงการซึ่งตอบความต้องการและอยู่ในวิสัยที่องค์กรสามารถดำเนินการ	อย่าจัดให้มีกิจกรรมความช่วยเหลือตามสิ่งจูงใจที่เป็นตัวเงินจากองค์กรผู้บริจาค และองค์กรที่บริจาคไม่ควรแข่งขันกันเพียงเพื่อสนองความต้องการที่เห็นเด่นชัดสุดในพื้นที่
สร้างโครงข่ายและสื่อกลางสำหรับการติดต่อสื่อสารและสนทนาสองทาง	อย่ากันผู้ประสบภัยออกจากการวางแผนกิจกรรมให้ความช่วยเหลือและการฟื้นฟู
พิจารณาผลกระทบโครงการที่มีต่อสิ่งแวดล้อม จัดทำการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA)	อย่าทำลายสิ่งแวดล้อม
คำนึงถึงความสัมพันธ์และโครงสร้างอำนาจที่เป็นอยู่ในชุมชน	อย่าสร้างมูลเหตุแห่งความตึงเครียดในชุมชน ด้วยการละเลยโครงสร้างเชิงสังคม
ให้แน่ใจว่าโครงการ ตอบสนองความต้องการของผู้รับ มิใช่ความต้องการของผู้บริจาค	อย่าเร่งรัดให้ดำเนินโครงการ โดยปราศจากการประเมินอย่างเข้มงวด
เข้าร่วมรับฟังหารือระดับองค์กรกับภาคีต่างๆ ขึ้นทะเบียนกับองค์กรช่วยเหลือหลักเมื่อมีคำขอ แลกเปลี่ยนข่าวสาร รวมทั้งการให้ความร่วมมือ การทำงานร่วมกัน และการพัฒนาความเป็นหุ้นส่วนดำเนินงานในส่วนที่เป็นไปได้	อย่าเพิกเฉยคำขอของภาครัฐ และองค์กรช่วยเหลือหลักในพื้นที่ประสบภัย
เคารพในวิถีแห่งวัฒนธรรม และพิจารณาถึงข้อกระทบที่มีกับโครงการ อาทิ การออกแบบศูนย์อพยพ รูปแบบที่พักพิง	อย่าละเลยบรรทัดฐานทางวัฒนธรรม อาทิ เครื่องแต่งกายที่เหมาะสม จารีตทางศาสนา และวิถีชีวิตตามประเพณี
คำนึงถึงความเป็นอยู่ของบุคลากรผู้ให้ความช่วยเหลือ ในด้านการพักผ่อน สุขภาพจิต อาหาร น้ำ	อย่าให้บุคลากรผู้ให้ความช่วยเหลือ ตรากตรำทำงานจนเกินขีดจำกัด
ตระเตรียมปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานจำเพาะหน้าให้ลุล่วง เช่น การนำอุปกรณ์ที่ถูกต้องและบุคลากรที่มีทักษะเหมาะสม เข้าให้ความช่วยเหลือ	อย่าหลงลืมว่าการจัดหาหรือให้ความช่วยเหลือนั้น เป็นจุดมุ่งหมายหลักที่มีต่อผู้ประสบภัย

ทั้งหมดนี้ คือ เทรนด์ธุรกิจ-จิตอาสา-กลยุทธ์ CSR รับมือภัยพิบัติ เพื่อองค์กรธุรกิจต่างๆ ใช้เป็นเข็มทิศในการกำหนดแผนงานและการวางกลยุทธ์ CSR ในองค์กรของตน

[Original Link]

แนวทางการรับมือภัยพิบัติสำหรับองค์กรธุรกิจ

2012-01-30T16:11:00.001+07:00

กรุณาติดต่อ อีเมล:

ในหนังสือฉบับพิมพ์เฉพาะสำหรับหน่วยงาน สามารถเพิ่ม
- สารจากผู้บริหารของหน่วยงาน
- ตราสัญลักษณ์ (โลโก้) หน่วยงาน

ประโยชน์ที่ภาคธุรกิจจะได้รับในวงจรรับมือภัยพิบัติ

2012-01-12T14:55:00.004+07:00

จากผลพวงของสถานการณ์อุทกภัยในประเทศไทย นับตั้งแต่ไตรมาสสามของปี 54 ได้ส่งผลกระทบต่อความเป็นอยู่ของประชาชนใน 65 จังหวัด หรือคิดเป็น 84% ของประเทศ ทำให้ทุกฝ่ายต้องดำเนินการช่วยเหลือ ฟื้นฟู และเยียวยากันจนสถานการณ์คลี่คลายกลับเข้าสู่ภาวะปกติ

หากจะประเมินบทบาทของภาคธุรกิจ ในฐานะหนึ่งในภาคส่วนที่สำคัญของสังคม ที่สามารถระดมทรัพยากรเพื่อใช้ในการช่วยเหลือ บรรเทาทุกข์ และฟื้นฟูหลังการเกิดอุทกภัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยนอกจากจะเป็นการมอบเงินบริจาค อาหาร สิ่งของอุปโภคบริโภค และวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ที่มีมูลค่ารวมกันเป็นหลักพันล้านบาทในชั่วระยะเวลาสั้นๆ แล้ว ยังมีบทบาทการอาสาของพนักงานจากองค์กรธุรกิจต่างๆ ที่เข้าช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับผลกระทบทั้งในระหว่างและหลังประสบภัยน้ำท่วม ร่วมกับภาครัฐและภาคประชาสังคม รวมทั้งทหารจากทุกเหล่าทัพ ตลอดห้วงเวลาที่เกิดอุทกภัย

เมื่อสถานการณ์ภัยพิบัติผ่านพ้น ภาคธุรกิจเอกชนจะมีบทบาทสำคัญเพิ่มมากขึ้นในช่วงฟื้นฟู (Recovery) ซึ่งจะทอดระยะเวลา 1-3 ปี นั่นหมายความว่า บริษัทต่างๆ ทั้งที่ได้รับและไม่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากภัยครั้งนี้ จะมีกิจกรรมทางธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับการฟื้นฟูอย่างถ้วนทั่วไม่มากก็น้อย แตกต่างกันไปในแต่ละกิจการ

ในรายงานของ World Economic Forum (Disaster Resource Partnership: A New Private-Public Partnership Model for Disaster Response, November 2010) ได้ประมวลลักษณะการมีส่วนร่วมของภาคเอกชนที่สะท้อนออกมาเป็นกิจกรรมทางธุรกิจทั้งในรูปแบบที่ไม่คิดมูลค่า (Pro Bono) หรือคิดเท่าต้นทุน (At Cost) หรือแสวงหากำไร (For Profit) ในแต่ละระยะหลังภัยพิบัติ ไว้ดังนี้

กิจกรรมทางธุรกิจที่ไม่คิดมูลค่า หรือคิดเท่าต้นทุน หรือแสวงหากำไร ในแต่ละระยะหลังภัยพิบัติ

นอกจากนี้ ในเอกสารของ World Economic Forum (A Vision for Managing Natural Disaster Risk, April 2011) ยังได้ประมวลประโยชน์ที่ธุรกิจจะได้รับจากการมีส่วนร่วมในแต่ละระยะของการรับมือภัยพิบัติ ตั้งแต่ช่วงการเตรียมพร้อม (Preparedness) การบรรเทาทุกข์ (Relief) การฟื้นฟู (Recovery) และการบูรณะ (Reconstruction) ไว้ดังนี้

ประโยชน์ที่ธุรกิจจะได้รับในแต่ละระยะของการรับมือภัยพิบัติ

การเตรียมพร้อม
(Preparedness)

การบรรเทาทุกข์
(Relief)

การฟื้นฟู
(Recovery)

การบูรณะ
(Reconstruction)

•	กระชับความสัมพันธ์ในท้องถิ่น
•	เสริมสร้างตราสินค้า ชื่อเสียง และคุณค่าขององค์กรให้แข็งแกร่งขึ้น
•	การพัฒนาบุคลากรเจ้าหน้าที่

•	กระชับความสัมพันธ์ในท้องถิ่น
•	เสริมสร้างตราสินค้า ชื่อเสียง และคุณค่าขององค์กรให้แข็งแกร่งขึ้น
•	การพัฒนาบุคลากรเจ้าหน้าที่

•	กระชับความสัมพันธ์ในท้องถิ่น
•	เสริมสร้างตราสินค้า ชื่อเสียง และคุณค่าขององค์กรให้แข็งแกร่งขึ้น
•	การพัฒนาบุคลากรเจ้าหน้าที่
•	โอกาสโดยตรงทางธุรกิจ

•	กระชับความสัมพันธ์ในท้องถิ่น
•	เสริมสร้างตราสินค้า ชื่อเสียง และคุณค่าขององค์กรให้แข็งแกร่งขึ้น
•	การพัฒนาบุคลากรเจ้าหน้าที่
•	โอกาสโดยตรงทางธุรกิจ
•	การพัฒนาทางธุรกิจ

ภัยพิบัติกับการพัฒนาที่ยั่งยืน

2012-01-12T14:31:00.001+07:00

อุทกภัยได้สร้างผลกระทบในหลายมิติ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และสิ่งแวดล้อม พื้นที่หลายประเทศในเอเชียถูกทำลายหรือได้รับความเสียหายจากผลกระทบทางอุทกภัย ไม่ว่าจะเป็น บังคลาเทศ เวียดนาม กัมพูชา อินเดีย เนปาล ศรีลังกา อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ จีน และประเทศไทย ล้วนเคยประสบกับความสูญเสียจากอุทกภัยมาแล้วทั้งสิ้น

การชั่งน้ำหนักระหว่างต้นทุนและประโยชน์ที่จะได้รับในการจัดการกับความเสี่ยงจากอุทกภัย โดยเฉพาะในบริเวณที่ลุ่มน้ำท่วมถึง เช่น พื้นที่ราบน้ำท่วมถึง ปากแม่น้ำ พื้นที่เมือง และบริเวณชายฝั่ง ควรต้องทำให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในบริเวณเหล่านี้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และได้รับประโยชน์สูงกว่าในระยะยาว

ทั้งนี้ การลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติต้องอาศัยคำยึดมั่นและข้อผูกพันระยะยาว ผนวกกับกระบวนการในการวางแผนการพัฒนา ซึ่งหากปราศจากเจตจำนงและข้อผูกมัดทางการเมืองในการขับเคลื่อนการกำหนดนโยบายและกฎหมายที่มุ่งลดความเสี่ยงจากอุทกภัยและพิบัติภัยอื่นๆ แล้ว ความทุ่มเทในการพัฒนาประเทศก็จะถูกคุกคามเสียเอง

ในรายงานของ UNDP เรื่อง “Reducing Disaster Risk: A Challenge for Development” ได้ชี้ให้เห็นความเชื่องโยงระหว่างภัยพิบัติกับการพัฒนาไว้ ดังนี้

ความเชื่องโยงระหว่างภัยพิบัติกับการพัฒนา

การพัฒนาทางเศรษฐกิจ

การพัฒนาทางสังคม

ภัยพิบัติที่จำกัดการพัฒนา

•	การทำลายสินทรัพย์ถาวร
•	การสูญเสียความสามารถในการผลิต การเข้าถึงตลาด หรือ ปัจจัยวัตถุดิบ
•	ความเสียหายทางการคมนาคม การสื่อสาร หรือโครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงาน
•	การดำรงชีพ เงินออม และทุนทางกายภาพถูกกัดกร่อน

•	การทำลายสุขภาพ โครงสร้างพื้นฐานด้านการศึกษา และบุคลากร
•	การเสียชีวิต ทุพพลภาพ หรือการย้ายถิ่นฐานของผู้มีบทบาทสำคัญในสังคม ที่นำไปสู่การกร่อนของทุนทางสังคม

การพัฒนาที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงทางภัยพิบัติ

•	การดำเนินวิถีการพัฒนาที่ขาดความยั่งยืน สร้างให้เกิดความมั่งคั่งแก่คนบางกลุ่ม บนความสูญเสียของคนกลุ่มใหญ่ที่มีสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่และการทำงานที่ไม่ปลอดภัย หรือทำให้สิ่งแวดล้อมเสื่อมโทรม

•	เส้นทางการพัฒนาบ่มเพาะบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมที่ส่งเสริมการแยกตัวจากสังคม หรือการกีดกันทางการเมือง

การพัฒนาที่ลดความเสี่ยงทางภัยพิบัติ

•	การเข้าถึงที่เพียงพอในเรื่องน้ำดื่ม อาหาร การจัดการของเสีย และที่อยู่อาศัยที่มั่นคง ซึ่งจะช่วยให้ประชาชนสามารถรับกับสภาพการเปลี่ยนแปลงได้เพิ่มขึ้น
•	การค้าและเทคโนโลยี สามารถลดความยากไร้
•	การลงทุนในกลไกด้านการเงิน และการประกันสังคม สามารถใช้เป็นเครื่องมือลดความเปราะบาง

•	การสร้างความปรองดองในชุมชน ด้วยการให้ความสำคัญกับปัจเจกหรือกลุ่มสังคม (เช่น สตรี) ที่ถูกกีดกัน เพิ่มโอกาสการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การเพิ่มสมรรถภาพทางการศึกษาและอนามัย จะช่วยให้มีความสามารถในการปรับตัวเพิ่มขึ้น

ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา ได้มีการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ในเรื่องการจัดการภัยพิบัติจากลำพังการบรรเทาทุกข์ ไปสู่การเตรียมความพร้อมและการลดผลกระทบ จนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ได้มีการยอมรับในการให้ความสำคัญกับการผนวกข้อปฏิบัติด้านการจัดการความเสี่ยงจากภัยพิบัติเข้าไว้ในแผนการพัฒนามากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

เป้าหมายแห่งการพัฒนาที่ยั่งยืน จะเป็นตัวผลักดันให้เกิดการผนวกหรือทำให้ข้อปฏิบัติด้านการจัดการความเสี่ยงกลายเป็นเรื่องหลักในแผนการพัฒนา โดยมีจุดมุ่งหมายที่ทำให้แน่ใจได้ว่าผลสำเร็จของการพัฒนาสามารถดำเนินต่อไปในมุมที่จะขยายวงของการพัฒนา มากกว่าในมุมที่จะไปลดทอนการพัฒนาจากเหตุภัยพิบัติ ดำเนินไปด้วยความอุตสาหะอย่างผสมผสานสอดคล้องระหว่างผู้มีส่วนได้เสียทุกกลุ่ม เพื่อให้ได้มาซึ่งสังคมที่มีความปลอดภัยมากขึ้นและมีความยั่งยืนในท้ายที่สุด

[Original Link]

คอลัมน์ ซีเอสอาร์อินมูฟเมนต์

2011-12-26T11:42:00.000+07:00

สถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เล็งเห็นความสำคัญของการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ ที่ภาคเอกชนจะเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยการทำงานในแบบกลุ่มความร่วมมือ และจำต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนข้อมูล องค์ความรู้ กรณีศึกษา และบทเรียนการจัดการภัยพิบัติในอดีตทั้งในและต่างประเทศ เพื่อการเรียนรู้และต่อยอดการทำงาน จึงได้จัดตั้งข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ (Disaster Resource Network) ภาคเอกชนในชื่อ "Thai DRN" เพื่อเป็นแหล่งข้อมูลและทรัพยากรสนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ ภาคเอกชนที่สนใจนำเครื่องมือเผชิญภัยพิบัติมาใช้สำหรับองค์กร ตั้งแต่เครื่องมือการลดความเสี่ยง (Risk Mitigation) เครื่องมือการเผชิญเหตุ (Response) เครื่องมือการฟื้นฟู (Recovery) และเครื่องมือการสื่อสาร (Communications) สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากเว็บไซต์ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติที่ www.thaiDRN.com

[Original Link]

ไทยพัฒน์ผุด Thai DRN ศูนย์กลางความรู้ สู้ภัยพิบัติ

2011-12-13T17:37:00.001+07:00

ความถี่และผลกระทบจากภัยพิบัติทางธรรมชาติได้ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นและเกิดบ่อยครั้งขึ้นทั่วโลก ก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจเป็นจำนวนมหาศาล ในประเทศไทย ภัยจากคลื่นสึนามิเมื่อปี 2547 ใน 6 จังหวัดภาคใต้ ได้ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อระบบเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม ท่องเที่ยวมากกว่า 30,000 ล้านบาท ส่วนสถานการณ์อุทกภัยในปีที่แล้วได้ สร้างความเสียหายเป็นมูลค่าสูงถึง 16,339 ล้านบาท

ในปีนี้ สถานการณ์อุทกภัย ตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 จนถึงปัจจุบัน มีพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบและประกาศเป็นพื้นที่ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉิน รวมทั้งสิ้น 64 จังหวัด โดยมีการประเมินตัวเลขความ เสียหายเบื้องต้นเป็นจำนวนนับแสนล้านบาท ซึ่งผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้ จำต้องได้รับการฟื้นฟูเยียวยา และทำให้การ ดำรงชีวิตและการทำงานกลับคืนสู่สภาพปกติ ด้วยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน

ภาคธุรกิจเอกชนถือเป็นหนึ่งในผู้มีบทบาทสำคัญที่มีส่วนในการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการฟื้นฟูหลังการเกิดภัยพิบัติ โดยในต่างประเทศ ได้มีการจัดตั้งกลุ่มความร่วมมือของภาคเอกชนต่อการ รับมือกับภัยพิบัติในลักษณะของการทำงาน วิถีกลุ่ม (Collective Action) เพื่อเสริม พลังของการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และ การฟื้นฟูจากภัยพิบัติที่มีความรุนแรงและ ส่งผลเสียหายในวงกว้าง ที่ซึ่งทรัพยากรขององค์กรใดองค์กรเดียวไม่สามารถใช้ให้เกิดผลได้เพียงลำพัง

ทั้งนี้ สถาบันไทยพัฒน์ ในฐานะองค์กรที่ทำงานด้านความรับผิดชอบต่อสังคมร่วมกับภาคธุรกิจเอกชนมาอย่างต่อเนื่อง นับตั้งแต่ปี 2548 ได้เล็งเห็นความสำคัญของการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ ที่ภาคเอกชนจะเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยการทำงานในแบบกลุ่มความร่วมมือ และจำต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนข้อมูล องค์ความ รู้ กรณีศึกษา และบทเรียนการจัดการ ภัยพิบัติในอดีตทั้งในและต่างประเทศ เพื่อการ เรียนรู้และต่อยอดการทำงาน ที่ทำให้ไม่ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ ดังนั้น จึงได้พัฒนาข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ สำหรับภาคเอกชน ในชื่อ Thai DRN เพื่อเป็นแหล่งข้อมูลและทรัพยากรสนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในการจัดการภัยพิบัติและ การฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ

ดร.พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวย การสถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชน บทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ กล่าวถึงการเปิดตัวข่ายงานทรัพยากร ภัยพิบัติว่า จากการที่สถาบันได้ขับเคลื่อน งานด้าน CSR ร่วมกับภาคธุรกิจภายใต้เครือข่าย Thai CSR มาโดยตลอด เล็งเห็นถึงความสำคัญของการมีชุดข้อมูลและ องค์ความรู้ที่เหมาะสมต่อการดำเนินความ รับผิดชอบต่อสังคมในสถานการณ์ฉุกเฉิน และไม่ปกติ รวมทั้งความจำเป็นของการมีกลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติที่มีประสิทธิผล สำหรับตอบสนองต่อเหตุอุทกภัยในครั้งนี้ ซึ่งต่างจากกลยุทธ์ CSR ที่ใช้ในสถานการณ์ปกติ

“Thai DRN เป็นเสมือนแหล่งข้อมูล ด้านความรับผิดชอบต่อสังคมในเวอร์ชั่น พิเศษ เพื่อใช้สนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในสถานการณ์ภัยพิบัติ ขณะที่ Thai CSR จะทำหน้าที่สนับสนุนการขับเคลื่อน CSR ในสถานการณ์ปกติ ซึ่งก็ได้ดำเนินงานเข้ามาสู่ปีที่ 7 แล้ว”

นอกจากเครือข่าย Thai DRN จะทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลความรู้และเครื่อง มือด้านการดำเนินงานฟื้นฟูบูรณะให้แก่ภาคเอกชนแล้ว การสนับสนุนการทำงาน ของ Thai DRN จะใช้แนวทาง “Build Back Better” เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการ ฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ และจะส่งเสริมผลสำเร็จของภาคเอกชนในกระบวน การฟื้นฟูบูรณะชุมชนที่ประสบภัยพิบัติ ด้วยการสร้างผลกระทบเชิงบวกที่เห็นชัดและวัดได้ โดยคำนึงถึงการดำเนินผ่านกระบวนงานหลักขององค์กร และประเด็น ด้านความยั่งยืน ที่มีตัวชี้วัดครอบคลุมทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ซึ่งนำมาจากกรอบการรายงานสากลของ GRI มาใช้เป็นแนวทางในการกำกับการสนับสนุนการทำงาน

“สำหรับภาคเอกชนที่สนใจนำเครื่อง มือเผชิญภัยพิบัติมาใช้สำหรับองค์กร ตั้งแต่เครื่องมือการลดความเสี่ยง (Risk Mitigation) เครื่องมือการเผชิญเหตุ (Response) เครื่องมือการฟื้นฟู (Recovery) และเครื่องมือการสื่อสาร (Communications) โดยสามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากเว็บไซต์ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติที่ www.thaiDRN.com ผอ.สถาบันไทยพัฒน์” กล่าวทิ้งท้าย

[Original Link]

เปิด 'Thai DRN' เครือข่ายฟื้นฟูกู้ภัยพิบัติ

2011-12-12T10:55:00.000+07:00

ความถี่และผลกระทบจากภัยพิบัติทางธรรมชาติได้ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นและเกิดบ่อยครั้งขึ้นทั่วโลก ก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจเป็นจำนวนมหาศาล

ในประเทศไทย เมื่อปี 2547 เกิดคลื่นสึนามิใน 6 จังหวัดภาคใต้ ได้ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อระบบเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมท่องเที่ยวมากกว่า 30,000 ล้านบาท ส่วนในปีที่ผ่านมา สถานการณ์อุทกภัยได้สร้างความเสียหายเป็นมูลค่าสูงถึง 16,339 ล้านบาท

ในปีนี้ อุทกภัยครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น ซึ่งเริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจวบจนถึงปัจจุบัน มีพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบและประกาศเป็นพื้นที่ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉิน รวมทั้งสิ้น 65 จังหวัด โดยมีการประเมินตัวเลขความเสียหายเบื้องต้นเป็นจำนวนนับแสนล้านบาท ซึ่งผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้ จำต้องได้รับการฟื้นฟูเยียวยา และทำให้การดำรงชีวิตและการทำงานกลับคืนสู่สภาพปกติ ด้วยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน

ทั้งนี้ ภาคธุรกิจเอกชนถือเป็นหนึ่งในผู้มีบทบาทสำคัญที่มีส่วนในการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการฟื้นฟูหลังการเกิดภัยพิบัติ โดยในต่างประเทศ ได้มีการจัดตั้งกลุ่มความร่วมมือของภาคเอกชนต่อการรับมือกับภัยพิบัติในลักษณะของการทำงานวิถีกลุ่ม (Collective Action) เพื่อเสริมพลังของการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการฟื้นฟูจากภัยพิบัติที่มีความรุนแรงและส่งผลเสียหายในวงกว้าง ที่ซึ่งทรัพยากรขององค์กรใดองค์กรเดียวไม่สามารถใช้ให้เกิดผลได้เพียงลำพัง

สถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จึงเปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ (Disaster Resource Network) ภาคเอกชน ในชื่อ Thai DRN สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจ ด้วยแนวทาง "Build Back Better" เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ เน้นการใช้กระบวนงานหลักขององค์กร และประเด็นด้านความยั่งยืน โดยนำตัวชี้วัด GRI มาใช้สนับสนุนการดำเนินงาน

โดยข่ายงานดังกล่าว ภาคเอกชนจะได้มีส่วนร่วมด้วยการทำงานในแบบกลุ่มความร่วมมือ มีการแลกเปลี่ยนข้อมูล องค์ความรู้ กรณีศึกษา และบทเรียนการจัดการภัยพิบัติในอดีตทั้งในและต่างประเทศ เพื่อการเรียนรู้และต่อยอดการทำงาน ซึ่งทำให้ไม่ต้องเริ่มต้นจากศูนย์

ดร.พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ฯ กล่าวถึงการเปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติว่า จากการที่สถาบันได้ขับเคลื่อนงานด้าน CSR ร่วมกับภาคธุรกิจภายใต้เครือข่าย Thai CSR มาโดยตลอด เล็งเห็นถึงความสำคัญของการมีชุดข้อมูลและองค์ความรู้ที่เหมาะสมต่อการดำเนินความรับผิดชอบต่อสังคมในสถานการณ์ฉุกเฉินและไม่ปกติ รวมทั้งความจำเป็นของการมีกลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติที่มีประสิทธิผล สำหรับตอบสนองต่อเหตุอุทกภัยในครั้งนี้ ซึ่งต่างจากกลยุทธ์ CSR ที่ใช้ในสถานการณ์ปกติ

"Thai DRN เป็นเสมือนแหล่งข้อมูลด้านความรับผิดชอบต่อสังคมในเวอร์ชั่นพิเศษ เพื่อใช้สนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในสถานการณ์ภัยพิบัติ ขณะที่ Thai CSR จะทำหน้าที่สนับสนุนการขับเคลื่อน CSR ในสถานการณ์ปกติ ซึ่งก็ได้ดำเนินงานเข้ามาสู่ปีที่ 7 แล้ว"

ภาคเอกชนที่สนใจนำเครื่องมือเผชิญภัยพิบัติมาใช้สำหรับองค์กร ตั้งแต่เครื่องมือการลดความเสี่ยง (Risk Mitigation) เครื่องมือการเผชิญเหตุ (Response) เครื่องมือการฟื้นฟู (Recovery) และเครื่องมือการสื่อสาร (Communications) สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากเว็บไซต์ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติที่ www.thaiDRN.com

[Original Link]

ผ่างบฯซีเอสอาร์ลุยมหาอุทกภัย 2554 ธุรกิจโปรยเงิน 10-300 ล้านบาทกู้วิกฤต

2011-12-12T10:44:00.002+07:00

ในสถานการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ในปีนี้ นับตั้งแต่น้ำท่วมภาคใต้ในช่วงต้นปี จนถึงปลายปีในพื้นที่ภาคกลางรวมถึงกรุงเทพมหานคร สร้างความเดือดร้อนเสียหายทั้งทรัพย์สินและจิตใจอย่างประเมินค่าไม่ได้

แต่ทว่าในวิกฤตดังกล่าวยังได้เห็นความร่วมมือร่วมใจในการเข้าช่วยเหลือผู้ประสบภัยของหลายหน่วยงาน โดยเฉพาะภาคธุรกิจเอกชนที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือสังคมได้อย่างดี แม้ธุรกิจของตนเองจะได้รับผลกระทบด้วยก็ตาม

และจากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้รูปแบบการทำซีเอสอาร์ของแต่ละบริษัทปรับไปสู่พื้นที่ของการทำงานในภาวะวิกฤตมากขึ้น งบประมาณที่จะนำในใช้ในส่วนอื่น ๆ ถูกนำมาลงกับกิจกรรมเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม แต่ละบริษัทมีกลยุทธ์ในการใช้งบประมาณที่แตกต่างกันไป ซึ่งส่วนใหญ่จะเทงบประมาณไปกับการบริจาคเงิน เครื่องใช้จำเป็น และรวมพลังจิตอาสาเพื่อระดมความช่วยเหลือไปถึงผู้ประสบภัยให้เร็วที่สุด

"ชาคริต ดิเรกวัฒนชัย" ผู้จัดการอาวุโส กิจการบรรษัท กิจการสาธารณะ เทสโก้ โลตัส บอกว่า หลักในการใช้งบประมาณของเราจะมองที่ความจำเป็นเร่งด่วนเป็นสิ่งแรก ดังนั้นงบประมาณที่จะใช้ทำซีเอสอาร์โครงการอื่นที่วางแผนไว้ โครงการไหนที่สามารถยืดเวลาไปได้ เราก็นำทรัพยากรในโครงการดังกล่าวมาใช้สำหรับช่วยเหลือคนในวิกฤตก่อน ส่วนด้านภาพลักษณ์จะเป็นสิ่งที่ตามมา

จากนี้ทิศทางการทำซีเอสอาร์ของแต่ละบริษัทจะเปลี่ยนโหมดไปสู่การคืนความสุขให้กับประชาชนมากขึ้น เพราะการฟื้นฟูเป็นสิ่งสำคัญ

สำหรับธุรกิจด้านการสื่อสารและ โทรคมนาคมอย่างดีแทค "พีระพงษ์ กลิ่นละออ" ผู้อำนวยการสำนึกงานสำนึกรักบ้านเกิด บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) บอกว่า งบประมาณที่เรานำมาช่วยเหลือในวิกฤตน้ำท่วมมากกว่างบประมาณที่ใช้ทำซีเอสอาร์ทั้งปี มาจากระดมทุนใน 3 ส่วน ได้แก่ 1.การของบฯซีเอสอาร์จากซีอีโอเฉพาะในเหตุการณ์น้ำท่วม 2.แปรเปลี่ยนงบประมาณสำหรับใช้ในส่วน อื่น ๆ เป็นงบประมาณสำหรับช่วยเหลือน้ำท่วม และ 3.เป็นการร่วมระดมทุนกับเครือข่ายอื่น ๆ ซึ่งนับว่าเป็นการบริหารงบประมาณให้เกิดการทำงานที่คุ้มค่ามากที่สุด

"ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่จำนวนของงบประมาณ เพราะในวิกฤตแบบนี้เชื่อว่าต่อให้มีเงินมากเท่าไหร่ก็ไม่มีวันถมเต็ม แต่สิ่งสำคัญอยู่ที่ความร่วมมือร่วมใจของทุกคนที่จะช่วยผ่าฟันวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันได้อย่างไรมากกว่า"

เรื่องนี้ "ดร.พิพัฒน์ ยอดพฤติการ"ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ยกตัวอย่างรูปแบบของการใช้งบประมาณด้านซีเอสอาร์ในภาวะวิกฤตที่ต่างประเทศเคยทำการวิจัยไว้ พบว่ามีอยู่ 3 รูปแบบ คือ

1.การทำซีเอสอาร์ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลัก ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเกิด น้ำท่วม คนตกงาน เกิดความเดือดร้อน บริษัทก็เปิดรับคนเหล่านี้ให้เข้ามา ทำงานประจำ หรือในเหตุการณ์น้ำท่วม สายการบินก็เข้าให้ความช่วยเหลือด้านโลจิสติกส์ เป็นการนำธุรกิจที่ทำอยู่เข้าช่วยเหลือสังคม

2.การทำซีเอสอาร์ด้วยการบริจาคและช่วยเหลือสังคม ซึ่งเป็นการได้ 3 รูปแบบ คือบริจาคเงิน สิ่งของ และแรงงาน เช่น การบริจาคเงินให้กับมูลนิธิต่าง ๆ หรือเปลี่ยนเงินเป็นสิ่งของใน รูปแบบถุงยังชีพ ถุงคืนชีพ บริจาคให้กับผู้ได้รับผลกระทบและการส่งพนักงานไปทำจิตอาสาในพื้นที่ประสบภัย

และ 3.ซีเอสอาร์ในส่วนของการเป็น ผู้ร่วมผลักดัน โน้มน้าวให้เกิดนโยบายสาธารณะ อย่างเช่น บริษัทโตโยต้าที่เข้าไปร่วมวางแผนเพื่อหาแนวทางในการตัดถนนเพื่อระบายน้ำที่ท่วมขังอยู่ให้ออกจากพื้นที่ เป็นการทำซีเอสอาร์ด้วยการพูด ให้คำแนะนำ ให้ความรู้ ไม่ได้เป็นผู้ปฏิบัติ แต่อาศัยความมีอำนาจและความสัมพันธ์ในเครือข่ายที่ตนเองมี

นอกจากนี้เขายังฉายภาพรวมของการใช้งบประมาณซีเอสอาร์ของแต่ละบริษัทในเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้ว่า มีอยู่ 2 ส่วนคืองบประมาณสำหรับใช้ทำซีเอสอาร์โดยตรง และอีกส่วนเป็นงบประมาณในการทำซีเอสอาร์มาร์เก็ตติ้ง ซึ่งมีบางบริษัทนำมารวมในงบประมาณ ซีเอสอาร์ด้วย ซึ่งเราไม่ถือว่าเป็น งบประมาณของซีเอสอาร์

"ซีเอสอาร์ที่เราเห็นแต่ละบริษัททำตอนนี้ ส่วนใหญ่ใช้งบประมาณไปกับการบริจาค แต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องผิดปกติ เพราะตามหลักสากลเมื่อเกิดวิกฤตขึ้น คนต้องการความช่วยเหลือแบบปัจจุบันทันด่วน การบริจาคเงิน สิ่งของ หรือ จิตอาสา เป็นสิ่งที่ต้องทำก่อน แต่เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย ตรงนี้อาจมีกิจกรรมอื่น ๆ เข้าฟื้นฟูผู้ได้รับผลกระทบ"

โดย ดร.พิพัฒน์ หวังว่าจะได้เห็น รูปแบบของการทำซีเอสอาร์ที่เข้าไปอยู่ในกระบวนการธุรกิจ หรือภาคธุรกิจมีส่วนผลักดันให้เกิดนโยบายในช่วงวิกฤตน้ำท่วมมากขึ้น เพราะจะเกิดความยั่งยืนกว่าการทำเป็นกิจกรรมแล้วจบไป

เพื่อให้เป็นซีเอสอาร์ที่ยกระดับเข้าสู่กลยุทธ์องค์กรและรับผิดชอบจากเนื้อในธุรกิจจริง ๆ

[Original Link]

ข่าวสาร

2011-12-08T19:13:00.008+07:00

-	Management, เทรนด์จิตอาสา กลยุทธ์ CSR รับมือภัยพิบัติ, ผู้จัดการ 360° รายสัปดาห์ ฉบับที่ 169 (27 กุมภาพันธ์, 2555): หน้า C1.
-	หน้าต่าง CSR, ภัยพิบัติกับการพัฒนาที่ยั่งยืน, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8512 (12 มกราคม, 2555): หน้า 29.
-	ซีเอสอาร์-เอชอาร์, คอลัมน์ ซีเอสอาร์อินมูฟเมนต์, ประชาชาติธุรกิจ ฉบับที่ 4378 (26 ธันวาคม, 2554): หน้า 40.
-	การตลาด, ไทยพัฒน์ผุด Thai DRN ศูนย์กลางความรู้ สู้ภัยพิบัติ, สยามธุรกิจ ฉบับที่ 1258 (14 ธันวาคม, 2554): หน้า __.
-	HR & Management, เปิด 'Thai DRN' เครือข่ายฟื้นฟูกู้ภัยพิบัติ, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8481 (12 ธันวาคม, 2554): หน้า 21.
-	ซีเอสอาร์-เอชอาร์, ผ่างบฯซีเอสอาร์ลุยมหาอุทกภัย 2554 ธุรกิจโปรยเงิน 10-300 ล้านบาทกู้วิกฤต, ประชาชาติธุรกิจ ฉบับที่ 4374 (12 ธันวาคม, 2554): หน้า 40.
-	หน้าต่าง CSR, กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติภาคธุรกิจ, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8477 (8 ธันวาคม, 2554): หน้า 29.
-	ข่าวประชาสัมพันธ์, สถาบันไทยพัฒน์ เปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ ภาคเอกชน สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจหลังน้ำลด, สถาบันไทยพัฒน์ (6 ธันวาคม, 2554).
-	หน้าต่าง CSR, 10 คำถามสำหรับผู้นำองค์กรต่อการรับมือภัยพิบัติ, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8463 (24 พฤศจิกายน, 2554): หน้า _.
-	หน้าต่าง CSR, แนวการฟื้นฟูในช่วงต้นหลังน้ำลด, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8456 (17 พฤศจิกายน, 2554): หน้า _.
-	หน้าต่าง CSR, แผนอาสา CSR ในช่วงประสบภัย, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8449 (10 พฤศจิกายน, 2554): หน้า _.
-	หน้าต่าง CSR, อะไรควร-ไม่ควร ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8435 (27 ตุลาคม, 2554): หน้า 23.
-	หน้าต่าง CSR, ธุรกิจทำอะไรได้บ้าง นอกจากการบริจาค, กรุงเทพธุรกิจ ฉบับที่ 8421 (13 ตุลาคม, 2554): หน้า 29.

กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติภาคธุรกิจ

2011-12-08T18:45:00.003+07:00

เมื่อภัยพิบัติทางธรรมชาติเกิดขึ้น นอกจากกลยุทธ์ทางธุรกิจซึ่งใช้ในภาวะปกติจะไม่สามารถดำเนินการต่อเนื่องได้ตามที่เคยเป็นแล้ว ภาคธุรกิจยังจำต้องนำหรือพัฒนากลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติในภาวะฉุกเฉินขึ้นมาใช้เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์ที่ไม่ปกติในห้วงเวลาที่เกิดภัยพิบัติดังกล่าวด้วย

กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติจะต้องถูกออกแบบให้สอดคล้องกับเหตุการณ์ในแต่ละระยะ ซึ่งโดยทั่วไปจะจำแนกออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติที่เกิดขึ้นโดยทันทีหรือในช่วงสั้นๆ กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติในช่วงกลาง และกลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติในระยะยาว

ในเอกสารของ International Business Leaders Forum (IBLF) ชื่อ “Disaster Management and Planning: an IBLF framework for Business Response” ได้ให้แนวทางในการรับมือภัยพิบัติทั้งสามระยะไว้ ภายใต้กลยุทธ์ที่เรียกว่า การช่วยเหลือ (Rescue) – การบรรเทาทุกข์ (Relief) – การฟื้นฟู (Recovery)

กลยุทธ์การช่วยเหลือ (Rescue) จะเกิดขึ้นโดยทันทีหลังการเกิดภัยพิบัติและทอดระยะเวลาไปได้หลายวัน ขึ้นอยู่กับขนาดของภัยพิบัติที่เกิดขึ้น จุดมุ่งเน้นอยู่ที่การช่วยเหลือคนเจ็บ ผู้ที่ติดค้าง หรือที่ถูกลอยแพ รวมทั้งการระบุตำแหน่งของผู้เสียชีวิต การปรับสภาพของจุดประสบเหตุให้มีความปลอดภัยต่อการเข้าช่วยเหลือ การเข้าสำรวจจุดหรือตำแหน่งของพนักงานที่ต้องการความช่วยเหลือ การเตรียมปัจจัยพื้นฐานที่ต้องการเร่งด่วน อาทิ น้ำดื่ม อาหาร เวชภัณฑ์ ที่พักพิง ฯลฯ รวมถึงการติดต่อกับครอบครัว การแจ้งข่าวแก่ญาติ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

กลยุทธ์การบรรเทาทุกข์ (Relief) ในระยะต่อมา จะมุ่งเน้นที่การประเมินความเสียหาย และการติดต่อประสานงานในพื้นที่เพื่อให้ได้รับสิ่งจำเป็นพื้นฐานสำหรับการยังชีพ ไปยังหน่วยบรรเทาสาธารณภัยของทางการและที่เป็นสากล อาทิ การผลิตน้ำบริสุทธิ์ การอนามัยอาหารให้ถูกสุขลักษณะ การจัดศูนย์ดูแลและพักพิง โดยการดำเนินงานในระยะนี้ ยังรวมถึงการจัดหาการติดต่อสื่อสาร โลจิสติกส์ การช่วยเหลือซ่อมแซมสาธารณูปโภคพื้นฐาน การเข้าถึงพื้นที่ห่างไกลที่ขาดความช่วยเหลือ การรวบรวมข่าวสารสำคัญด้านประชากร ความเสียหาย ความเสี่ยงต่อสุขภาพ ตลอดจนสถานการณ์โดยรวม

กลยุทธ์การฟื้นฟู (Recovery) ในระยะยาว จะมุ่งเน้นที่การซ่อมสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานที่ได้รับความเสียหาย การฟื้นสภาพความเป็นอยู่ให้กลับเข้าสู่ระดับที่เป็นปกติ รวมทั้งการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ สิ่งท้าทายสำคัญของกลยุทธ์การฟื้นฟูในการที่จะคงสภาพการดำรงอยู่ของครัวเรือน นักธุรกิจขนาดเล็ก และแรงงานในโรงงานให้ดำเนินต่อไปได้ คือ การเชื่อมโยงไปสู่ความสามารถในการพึ่งตนเองในระยะยาวและการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

การดำเนินกลยุทธ์ในช่วงสั้นและช่วงกลางจะมีส่วนสำคัญต่อการรับมือยามเมื่อประสบเหตุฉุกเฉินและเมื่อมีความต้องการด้านมนุษยธรรม ส่วนการดำเนินกลยุทธ์ในระยะยาวจะเป็นตัวกำหนดเส้นทางการพัฒนาใหม่ๆ ทางเศรษฐกิจ ที่บรรดาธุรกิจจะต้องดำเนินตามในเวลาต่อมา ซึ่งถือเป็นสะพานเชื่อมระหว่างภาวะฉุกเฉินและความต้องการด้านมนุษยธรรม กับการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจและสังคมในระยะยาว ให้กลับเข้าสู่วิถีเศรษฐกิจที่ประกอบด้วยเสถียรภาพ การเติบโต และการพัฒนาที่ยั่งยืน ทั้งนี้ การดำเนินกลยุทธ์ในระยะยาว ยังได้ให้ความสำคัญกับความจำเป็นด้านทักษะและโครงสร้างพื้นฐาน ซึ่งจะเป็นปัจจัยสำคัญบนเส้นทางในช่วงการพัฒนาใหม่ๆ หรือการพัฒนาที่ยั่งยืน

บทบาทของภาคธุรกิจในแต่ละระยะจึงมีความสำคัญยิ่ง และไม่ได้ส่งผลเฉพาะกับการทำธุรกิจตามปกติเท่านั้น แต่การดำเนินบทบาทเหล่านี้ยังสามารถนำไปสู่การสนับสนุน (และชี้นำ) การทำงานขององค์กรในหลายขั้นตอน จากบทเรียนภัยพิบัติในอดีต ได้ชี้ให้เห็นความจำเป็นของการวางแผนรับมือภัยพิบัติในอนาคต การตระเตรียมบทบาททางธุรกิจเฉพาะสาขาต่อการฟื้นฟูภัยพิบัติ การกำหนดบทบาทของภาคธุรกิจที่สร้างผลกระทบในวงกว้าง รวมทั้งการสนับสนุนให้ธุรกิจดำเนินไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน

[Original Link]

สถาบันไทยพัฒน์ เปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ ภาคเอกชน สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจหลังน้ำลด

2011-12-06T01:27:00.003+07:00

สถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ (Disaster Resource Network) ภาคเอกชน สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจ ด้วยแนวทาง "Build Back Better" เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ เน้นการใช้กระบวนงานหลักขององค์กร และประเด็นด้านความยั่งยืน โดยนำตัวชี้วัด GRI มาใช้สนับสนุนการดำเนินงาน

ความถี่และผลกระทบจากภัยพิบัติทางธรรมชาติได้ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นและเกิดบ่อยครั้งขึ้นทั่วโลก ก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจเป็นจำนวนมหาศาล ในประเทศไทย ภัยจากคลื่นสึนามิเมื่อปี 2547 ใน 6 จังหวัดภาคใต้ ได้ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อระบบเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมท่องเที่ยวมากกว่า 30,000 ล้านบาท ส่วนสถานการณ์อุทกภัยในปีที่แล้วได้สร้างความเสียหายเป็นมูลค่าสูงถึง 16,339 ล้านบาท

ในปีนี้ สถานการณ์อุทกภัย ตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 จนถึงปัจจุบัน มีพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบและประกาศเป็นพื้นที่ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉิน รวมทั้งสิ้น 65 จังหวัด โดยมีการประเมินตัวเลขความเสียหายเบื้องต้นเป็นจำนวนนับแสนล้านบาท ซึ่งผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้ จำต้องได้รับการฟื้นฟูเยียวยา และทำให้การดำรงชีวิตและการทำงานกลับคืนสู่สภาพปกติ ด้วยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน

ภาคธุรกิจเอกชนถือเป็นหนึ่งในผู้มีบทบาทสำคัญที่มีส่วนในการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการฟื้นฟูหลังการเกิดภัยพิบัติ โดยในต่างประเทศ ได้มีการจัดตั้งกลุ่มความร่วมมือของภาคเอกชนต่อการรับมือกับภัยพิบัติในลักษณะของการทำงานวิถีกลุ่ม (Collective Action) เพื่อเสริมพลังของการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการฟื้นฟูจากภัยพิบัติที่มีความรุนแรงและส่งผลเสียหายในวงกว้าง ที่ซึ่งทรัพยากรขององค์กรใดองค์กรเดียวไม่สามารถใช้ให้เกิดผลได้เพียงลำพัง

สถาบันไทยพัฒน์ ในฐานะองค์กรที่ทำงานด้านความรับผิดชอบต่อสังคมร่วมกับภาคธุรกิจเอกชนมาอย่างต่อเนื่อง นับตั้งแต่ปี 2548 ได้เล็งเห็นความสำคัญของการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ ที่ภาคเอกชนจะเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยการทำงานในแบบกลุ่มความร่วมมือ และจำต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนข้อมูล องค์ความรู้ กรณีศึกษา และบทเรียนการจัดการภัยพิบัติในอดีตทั้งในและต่างประเทศ เพื่อการเรียนรู้และต่อยอดการทำงาน ที่ทำให้ไม่ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ ดังนั้น จึงได้พัฒนาข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ สำหรับภาคเอกชน ในชื่อ Thai DRN เพื่อเป็นแหล่งข้อมูลและทรัพยากรสนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในการจัดการภัยพิบัติและการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ

ดร.พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ กล่าวถึงการเปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ ในวันนี้ (6 ธ.ค. 2554) ว่า จากการที่สถาบันได้ขับเคลื่อนงานด้าน CSR ร่วมกับภาคธุรกิจภายใต้เครือข่าย Thai CSR มาโดยตลอด เล็งเห็นถึงความสำคัญของการมีชุดข้อมูลและองค์ความรู้ที่เหมาะสมต่อการดำเนินความรับผิดชอบต่อสังคมในสถานการณ์ฉุกเฉินและไม่ปกติ รวมทั้งความจำเป็นของการมีกลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติที่มีประสิทธิผล สำหรับตอบสนองต่อเหตุอุทกภัยในครั้งนี้ ซึ่งต่างจากกลยุทธ์ CSR ที่ใช้ในสถานการณ์ปกติ

“Thai DRN เป็นเสมือนแหล่งข้อมูลด้านความรับผิดชอบต่อสังคมในเวอร์ชั่นพิเศษ เพื่อใช้สนับสนุนการทำงานของภาคเอกชนในสถานการณ์ภัยพิบัติ ขณะที่ Thai CSR จะทำหน้าที่สนับสนุนการขับเคลื่อน CSR ในสถานการณ์ปกติ ซึ่งก็ได้ดำเนินงานเข้ามาสู่ปีที่ 7 แล้ว”

นอกจากเครือข่าย Thai DRN จะทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลความรู้และเครื่องมือด้านการดำเนินงานฟื้นฟูบูรณะให้แก่ภาคเอกชนแล้ว การสนับสนุนการทำงานของ Thai DRN จะใช้แนวทาง "Build Back Better" เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ และจะส่งเสริมผลสำเร็จของภาคเอกชนในกระบวนการฟื้นฟูบูรณะชุมชนที่ประสบภัยพิบัติ ด้วยการสร้างผลกระทบเชิงบวกที่เห็นชัดและวัดได้ โดยคำนึงถึงการดำเนินผ่านกระบวนงานหลักขององค์กร และประเด็นด้านความยั่งยืน ที่มีตัวชี้วัดครอบคลุมทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ซึ่งนำมาจากกรอบการรายงานสากลของ GRI มาใช้เป็นแนวทางในการกำกับการสนับสนุนการทำงาน

ภาคเอกชนที่สนใจนำเครื่องมือเผชิญภัยพิบัติมาใช้สำหรับองค์กร ตั้งแต่เครื่องมือการลดความเสี่ยง (Risk Mitigation) เครื่องมือการเผชิญเหตุ (Response) เครื่องมือการฟื้นฟู (Recovery) และเครื่องมือการสื่อสาร (Communications) สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากเว็บไซต์ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติที่ www.thaiDRN.com

--------------------------

ข้อมูลเพิ่มเติม ติดต่อสถาบันไทยพัฒน์
คุณปิยเลขา ไหล่แท้ โทรศัพท์ 0-2930-5227 โทรสาร 0-2930-5228
อีเมล info@thaipat.org

การหารือและผลักดันนโยบายรัฐ

2011-12-06T01:11:00.000+07:00

ระยะที่ 1: การช่วยเหลือ

การแจ้งองค์กรอื่น
ให้แน่ใจว่าผู้นำธุรกิจในองค์กรอื่น ได้รับการแจ้งข่าวเกี่ยวกับภัยพิบัติ และการเข้ามีส่วนร่วมช่วยเหลือในเหตุภัยพิบัติ

การปรึกษาหารือกับผู้มีส่วนได้เสีย
หาเวลาในการพูดคุยกับผู้มีส่วนได้เสีย (ภาครัฐ และองค์กรพัฒนาเอกชน) ถึงบทบาททางสังคมที่ธุรกิจและผู้นำธุรกิจ สามารถนำการสนับสนุนที่จำเป็นมาให้ สำหรับการช่วยเหลือในระยะดังกล่าว

--------------------------

ระยะที่ 2: การบรรเทาทุกข์

สื่อกลางและการสื่อสาร
ดำเนินการเน้นย้ำการสนับสนุนที่จำเป็นในพื้นที่ประสบภัยอย่างต่อเนื่อง ใช้สื่อเผยแพร่และสื่อมวลชนในการทำให้เรื่องภัยพิบัติอยู่ในความสนใจ รวมทั้งสื่อสารให้เกิดแรงบันดาลใจต่อการดำเนินงานขององค์กรอื่นๆ

ขยายการดึงดูดเม็ดเงินกองทุน
เข้าร่วมกับหน่วยงานรัฐหรือองค์กรหาทุนอื่นๆ ในการกระตุ้นให้เกิดการสนับสนุนด้านการเงิน

--------------------------

ระยะที่ 3: การฟื้นฟู

การตลาดเพื่อฟื้นอุปสงค์
แม้จะถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่น่ายินดี หากจะมีข้อเสนอแนะในห้วงเวลาที่ความรู้สึกสูญเสียเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญในโอกาสแรกเริ่มที่ผู้นำในภาคอุตสาหกรรมจะร่วมมือกับภาครัฐและองค์กรระหว่างประเทศที่จะให้ความตระหนักถึงความจำเป็นอย่างยิ่งยวดในการรักษากิจกรรมที่มีอยู่ในระยะสั้นและการทำตลาดเพื่อฟื้นอุปสงค์ใหม่ๆ ในพื้นที่กับบริษัทนำเที่ยว นักลงทุน สำนักงานท่องเที่ยว และสื่อมวลชน โดยโอกาสหนึ่งในการฟื้นฟูจะมาจากการทำให้เศรษฐกิจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ขณะที่ยังมีความอ่อนไหวสูงต่อความเสี่ยงต่างๆ

สื่อ
สิ่งสำคัญประการหนึ่งที่บริษัทจะใช้บทบาทการโน้มน้าวเพื่อให้แน่ใจว่าการรายงานข่าวในสื่อมีความแม่นยำ สมดุล ไม่นำเสนอเรื่องราวภัยพิบัติในแง่ลบจนผลักไสนักลงทุนและผู้มาเยือนให้จากไป ขณะที่ ด้านบวกของการฟื้นฟู การบริการ และการอนุรักษ์ ต้องได้รับการสื่อความออกไปอย่างมีประสิทธิผล

สมาคมการค้า
ผู้นำในภาคอุตสาหกรรมควรสร้างให้เกิดความมั่นใจว่า สมาคมการค้าของตนได้มีบทบาทในการฟื้นฟู การซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐาน และการบูรณะอย่างมีกลยุทธ์และมีประสิทธิผล รวมทั้งการจัดหาน้ำและการสุขาภิบาลที่สะอาดปลอดภัย ตลอดจนการช่วยอำนวยให้เกิดการมีส่วนร่วมข้ามอุตสาหกรรม

แนวร่วมการทำงาน
ธุรกิจที่มีขนาดใหญ่ (ซึ่งโดยสภาพจะมีความสำคัญ ถึงพร้อมด้วยโครงสร้างพื้นฐาน และศักยภาพทางโลจิสติกส์) สามารถดำรงบทบาทหลักในการระบุตัวคู่ค้าทางธุรกิจที่จะทำงานเป็นแนวร่วมในรูปของคณะทำงานประสานงานเฉพาะกิจด้านธุรกิจของผู้ให้การสนับสนุน โดยมีจุดมุ่งหมายในการจัดการกับความท้าทายของการพัฒนาในระยะยาว ด้วยการใช้ทักษะการจัดการธุรกิจภาคปฏิบัติ ในช่วงการตื่นตัวต่อภัยพิบัติ กลยุทธ์ทางธุรกิจสามารถเติมเต็มการดำเนินงานของภาครัฐ ทั้งนี้ ผู้เป็นหุ้นส่วนธุรกิจในสาขาอาหารและเครื่องดื่ม การขนส่ง การสื่อสาร และบริการทางการเงิน ยังสามารถเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนกับอุตสาหกรรมในท้องถิ่นภายใต้กลยุทธ์ดังกล่าว ขณะที่บริษัทหลายแห่งสามารถขอรับความช่วยเหลือจากสำนักงานใหญ่ระหว่างประเทศ

การหารือระดับนานาชาติ
เข้าร่วมในการหารือระดับโลกในประเด็นที่เกี่ยวกับการให้สินเชื่อเพื่อการบูรณะ และระบบการจัดการภัยพิบัติ เป็นต้น

การลงทุนจากต่างประเทศ
ให้การช่วยเหลือรัฐบาลและหน่วยงานอื่นของรัฐในการดึงและรักษาเม็ดเงินลงทุนจากในและต่างประเทศ

ความช่วยเหลือ
ผลักดันการเพิ่มความช่วยเหลือให้แก่ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ

การค้า
ผลักดันให้มีการปรับปรุงช่องทางการส่งออกของประเทศที่ได้รับผลกระทบไปยังตลาดต่างประเทศ เช่น OECD

กรณีศึกษาของธุรกิจที่สร้างพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง
การฟื้นฟูและปกป้องชุมชนที่อ่อนไหวเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อการพัฒนาและความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม และถือเป็นความท้าทายหลักในการพิสูจน์ผลสำเร็จของธุรกิจทั้งในระดับประเทศและในระดับนานาชาติ ที่มีต่อการเข้าร่วมดำเนินความช่วยเหลือท่ามกลางความหลากหลายทางวัฒนธรรม ความเชื่อมั่น และความรับผิดชอบต่อสังคมในโลกแห่งการมองในแง่ลบ เหตุการณ์ร้ายแรงจากภัยพิบัติอาจจะบรรเทาเบาบางลงได้หากภาคเอกชนลุกขึ้นมาเผชิญกับการท้าทายดังกล่าว

การคงไว้ซึ่งความเป็นหุ้นส่วน
สร้าง บำรุงรักษา และหมั่นตรวจตราความเป็นหุ้นส่วนที่บริษัทมีอยู่ เพื่อที่การจัดการภัยพิบัติจะมีความสอดคล้องต่อเนื่องนับตั้งแต่ระยะของการช่วยเหลือไปจนสู่ระยะของการฟื้นฟู

การให้และกิจกรรมเพื่อสังคม

2011-12-06T01:05:00.000+07:00

ระยะที่ 1: การช่วยเหลือ

การข่วยเหลือทางการเงิน
การสนับสนุนทางการเงินโดยบริษัท จะมีความจำเป็นสูงในระยะแรกและเป็นระยะเร่งด่วน โดยการบริจาคเงินจะเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันมากในระยะนี้

บุคลากรทางการแพทย์
บริษัทที่มีบุคลากรทางการแพทย์ สามารถนำมาให้การช่วยเหลือในปฏิบัติการระยะนี้ได้

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
อาคารและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่ได้รับผลกระทบ และอยู่ใกล้พื้นที่ประสบภัย สามารถใช้เป็นศูนย์อำนวยการ และ/หรือ ที่พักพิง สำหรับทีมช่วยเหลือ รวมทั้งการจัดหาบ้านสำเร็จรูปเคลื่อนย้ายได้ในกรณีที่จำเป็น

ผู้ประกอบการอาหารและเครื่องดื่ม
บริษัทสามารถจัดหาผลิตภัณฑ์ที่จำเป็นในการช่วยเหลือให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย โดยเฉพาะน้ำดื่มและระบบผลิตน้ำบริสุทธิ์

บริการทางการเงิน
ธนาคารสามารถยกเว้นค่าบริการด้านการเงิน และรับจัดการเม็ดเงินบริจาค

กิจการพลังงาน
บริษัทสามารถจัดหาเชื้อเพลิงโดยไม่คิดมูลค่า และการสนับสนุนด้านเทคนิค ให้แก่ทีมช่วยเหลือ

กิจการสาธารณูปโภค
ระบบสื่อสารอาจใช้การไม่ได้ บริษัทซึ่งเชี่ยวชาญด้านระบบการสื่อสารเคลื่อนที่ สามารถจัดหาการสนับสนุนและอุปกรณ์ให้แก่ทีมช่วยเหลือ

ผู้ประกอบการด้านเภสัชกรรมและการดูแลสุขภาพ
บริษัทในสาขาเภสัชกรรมและการดูแลสุขภาพ สามารถบริจาคอุปกรณ์ทางการแพทย์และเวชภัณฑ์ต่างๆ อาทิ ยาปฏิชีวนะ

การคมนาคม
บริษัทขนส่งและบริษัทอื่นๆ ที่มีเครือข่ายการกระจายสินค้า สามารถจัดหาการสนับสนุนด้านขนส่งเดินทางให้แก่ทีมช่วยเหลือ ทั้งทางบก (อาทิ รถบรรทุก รถขับเคลื่อนสี่ล้อ) และทางอากาศ

บริการเฉพาะทาง
เช่น บริษัทรักษาความปลอดภัย สามารถจัดทีมกู้ภัยเข้าให้ความช่วยเหลือในเบื้องต้น

ผู้ประกอบการสิ่งทอ
บริษัทสามารถจัดหาเครื่องนุ่งห่ม ผ้าห่ม สำหรับการช่วยเหลือ และความต้องการฉุกเฉิน

ช่องทางการให้ความช่วยเหลือทางการเงิน
ความช่วยเหลือทางการเงินควรได้รับการจัดสรรสู่ช่องทางที่มีขั้นตอนการดำเนินงานชัดเจน หรือหากยังไม่มี ก็ควรส่งไปยังองค์กรในท้องถิ่นที่เข้าให้การช่วยเหลือโดยตรง องค์กรเหล่านี้เป็นได้ทั้งชุดช่วยเหลือในระดับท้องถิ่น ระดับสากล และองค์กรพัฒนาเอกชนที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ เงินบริจาค ควรพิจารณามอบให้แก่หน่วยงานที่มีการปฏิบัติงานจริงในพื้นที่และมีประวัติการทำงานที่น่าเชื่อถือ

ทีมเผชิญเหตุฉุกเฉิน
บริษัทบางแห่ง มีทีมเผชิญเหตุฉุกเฉิน ซึ่งสามารถพร้อมเข้าให้ความช่วยเหลือร่วมกับหน่วยกู้ภัย บริษัทในอุตสาหกรรมก่อสร้างและขุดเจาะ มักจะมีความพร้อมในปฏิบัติการช่วยเหลือในสถานการณ์ฉุกเฉิน

--------------------------

ระยะที่ 2: การบรรเทาทุกข์

การดำเนินการสนับสนุนทางการเงินต่อ
ผลกระทบจากภัยพิบัติจะเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นในระยะนี้ และการดำเนินสนับสนุนด้านการเงินต่อจากระยะแรก ยังคงเป็นสิ่งสำคัญ

การบริจาคสินค้าและบริการ
การดำเนินการบริจาคสินค้า บริการ และทรัพยากรที่ยังคงความต้องการต่อไป อาทิ ปัจจัยทางการแพทย์ เต็นท์หรือที่พัก ระบบหรือชุดผลิตน้ำบริสุทธิ์ เชื้อเพลิง และน้ำดื่ม เช่นที่เคยให้ในระยะแรก แต่ด้วยความเข้าอกเข้าใจและเห็นความต้องการในสิ่งบรรเทาทุกข์ที่ชัดเจนขึ้น ปริมาณสิ่งของที่ต้องการอาจเพิ่มจำนวนขึ้นในระยะนี้ และอาจขยายครอบคลุมไปถึงอาหาร เสื้อผ้า และของใช้จำเป็นในครัวเรือนอื่นๆ

การหาแนวร่วมทำงาน
บริษัทจำเป็นต้องหาหุ้นส่วนและธุรกิจที่ทรงประสิทธิผลไว้เป็นแนวร่วมทำงานให้ได้อย่างรวดเร็ว

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
ให้ใช้อาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย หรือคลังเก็บฉุกเฉินต่อเนื่องจากระยะแรก

โลจิสติกส์และขนส่งสำหรับกระจายสินค้า
ให้การสนับสนุนและโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการกระจายสิ่งของเครื่องใช้จำเป็น (ทั้งทางบก ทางอากาศ และทางน้ำ) จัดการสนับสนุนทางโลจิสติกส์และสิ่งอำนวยความสะดวกในการยังชีพ ให้แก่องค์กรบรรเทาทุกข์ในการรับมือกับผู้ได้รับบาดแผลหลังเหตุการณ์ รวมทั้งการบริหารและความช่วยเหลือทางโลจิสติกส์ที่เพิ่มกำลังในภารกิจการบรรเทาทุกข์

ความต้องการขั้นพื้นฐาน
สิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐานจะต้องถูกลำเลียงส่งมอบให้อยู่ในระดับที่เพียงพอสม่ำเสมอต่อการยังชีพ เช่น การจัดหาน้ำบริสุทธิ์ การอนามัยอาหาร และการติดต่อสื่อสาร

การให้บริการและความรู้เฉพาะทาง
จัดให้มีบริการและการให้ความรู้เฉพาะทาง เนื่องจากองค์กรบรรเทาทุกข์อาจต้องการผู้ชำนาญเฉพาะทางในสาขาโทรคมนาคม การซ่อมแซมที่พักอาศัย การก่อสร้าง การทำความสะอาด การบัญชี การรักษาความปลอดภัย และการกระจายสิ่งของ

--------------------------

ระยะที่ 3: การฟื้นฟู

คำแนะนำทางธุรกิจ
การจัดให้มีคำแนะนำทางธุรกิจที่จำเป็นต่อการอยู่รอด การไกล่เกลี่ยด้านประกันภัยในส่วนที่เกี่ยวข้อง กลยุทธ์การกอบกู้ธุรกิจ การซ่อมแซมท่าเข้า/ออกและโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาโครงข่ายความช่วยเหลือจากนอกพื้นที่ที่อยู่ใกล้เคียง และการให้สินเชื่อรายย่อย จะกลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อเศรษฐกิจในท้องถิ่นที่ซึ่งบริษัทดำเนินงานและให้บริการอยู่

บริการทางการเงิน
ธนาคารควรทบทวนเงื่อนไขและการสนับสนุนด้านการเงินที่ทำไว้กับวิสาหกิจและชุมชนในท้องถิ่นที่ได้รับผลกระทบ

แนวร่วมการทำงาน
ริเริ่มการทำงานประสานระหว่างคู่ค้าในธุรกิจและกับบริษัทที่ใหญ่กว่า เพื่อสร้างแนวร่วมการทำงานในรูปของคณะทำงานเฉพาะกิจด้านธุรกิจในระดับชุมชน โดยจัดการกับความท้าทายของการพัฒนาในระยะยาว ด้วยการใช้ทักษะการจัดการธุรกิจในภาคปฏิบัติ

การสร้างความสัมพันธ์ให้แข้มแข็ง
สร้างเสริมความสัมพันธ์และบทเรียนขึ้นจากการดำเนินงานในสองระยะแรก

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
ให้ใช้อาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกต่อ สำหรับการฝึกอบรมหรือการพัฒนาทางธุรกิจ

บริการทางการศึกษา
บริษัทสามารถทำงานกับภาครัฐและหน่วยงานอื่นของรัฐในการให้บริการด้านการเรียนการสอน ในระหว่างการซ่อมแซมโรงเรียนที่ได้รับความเสียหาย

การพัฒนาศักยภาพชุมชน
ดำเนินโครงการพัฒนาศักยภาพชุมชน และการลงทุนในการพัฒนาผู้นำชุมชน และผู้ประกอบการสังคม

การฝึกอบรม
ฝึกอบรมทักษะทางด้านเทคนิคในการฟื้นฟูและการจัดการภัยพิบัติในท้องถิ่น

ธุรกิจขนาดย่อม
ริเริ่มและให้การสนับสนุนแผนการให้สินเชื่อรายย่อย ตลอดจนการสนับสนุนธุรกิจขนาดย่อม

การสนับสนุนทางการเงิน
ดำเนินการสนับสนุนด้านการเงิน และการสนับสนุนโดยวิธีอื่น ต่อจากระยะก่อนหน้า เช่น การอาสา

การบริจาคสินค้า
ดำเนินการบริจาคสินค้าในที่ซึ่งมีความต้องการ ต่อจากระยะก่อนหน้า

การอุปถัมภ์ชุมชน
การพัฒนาแนวใหม่สำหรับองค์กรธุรกิจ องค์กรให้ความช่วยเหลือ และบุคคลที่ต้องการให้การอุปถัมภ์ชุมชน โดยมีแบบแผนให้องค์กรหรือกลุ่มบุคคลรับภาระทางการเงินในการซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ที่พักอาศัย และช่วยเหลือฟื้นฟูวิถีชีวิตของคนในชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ รวมทั้งการให้หลักประกันในการสนับสนุนระยะยาวแก่พื้นที่ประสบภัย แม้จะเป็นการเปิดโอกาสให้พื้นที่ซึ่งได้รับความทุกข์ยากกว่า ได้รับเงินทุนช่วยเหลือที่เพียงพอสำหรับใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่นด้วย ทั้งนี้ ธุรกิจควรตระหนักว่า ไม่เพียงแต่ความรับผิดชอบที่จะเกิดขึ้นในส่วนนี้ ธุรกิจยังต้องคำนึงถึงการปฏิบัติตามแนวทางของแต่ละประเทศและในแต่ละท้องถิ่น ก่อนที่จะให้การอุปถัมภ์ชุมชนใดชุมชนหนึ่งด้วย

การดำเนินผ่านกระบวนงานองค์กร

2011-12-05T17:26:00.001+07:00

ระยะที่ 1: การช่วยเหลือ

ความปลอดภัยของบุคลากร
การทราบตำแหน่งที่อยู่ของบุคลากรเป็นสิ่งที่จำเป็น โดยเฉพาะกับบุคลากรที่อยู่ในพื้นที่ประสบภัย หรืออยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับพื้นที่ประสบภัย ที่องค์กรต้องตัดสินใจดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดในการเคลื่อนย้ายหรืออพยพ การรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบต่อบุคลากรจะเป็นประโยชน์ต่อการให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสม

การมีส่วนร่วมของพนักงาน
พนักงานจะเป็นบุคลากรที่สามารถเข้าร่วมในปฏิบัติการช่วยเหลือ โดยการสนับสนุนขององค์กร ตั้งแต่การให้เงินช่วยเหลือสมทบ การเชื่อมโยงทางเว็บไซต์ไปยังหน่วยกู้ภัยเพื่อร่วมบริจาค การให้วันหยุดพนักงานเพื่อจัดกิจกรรมระดมทุน หรือการเปิดระบบบริจาคโดยการหักบัญชีเงินเดือนพนักงาน

ลูกค้าและผู้ส่งมอบ
เปิดโอกาสให้ลูกค้าและผู้ส่งมอบ สนับสนุนด้วยการระดมเงินช่วยเหลือ ผ่านทางการใช้แต้มสะสม หรือการบริจาคในอัตราร้อยละของค่าสินค้าที่จำหน่าย หรือกิจกรรมระดมทุนร่วมระหว่างองค์กร

การประเมินผลกระทบภายในองค์กร
การสื่อสารในองค์กรกับบุคลากร และกับหน่วยประกอบการที่ได้รับผลกระทบ จะช่วยให้องค์กรสามารถประเมินผลกระทบความเสียหาย และความจำเป็นในการช่วยเหลือให้แก่ทีมช่วยเหลือ ข้อมูลที่สำคัญอย่างเช่น พื้นที่ และจำนวนบุคลากรที่ได้รับผลกระทบ จะเป็นประโยชน์ต่อทีมเผชิญเหตุภัยพิบัติในพื้นที่ โดยเฉพาะในกรณีที่มีการดำเนินความช่วยเหลือร่วมกับบริษัทอื่น สามารถล่วงรู้ข้อมูลที่จำเป็นในภาคสนาม เช่น ระดับการเข้าถึงของหน่วยกู้ภัยและหน่วยปฏิบัติการอื่นๆ ในพื้นที่

--------------------------

ระยะที่ 2: การบรรเทาทุกข์

การประเมินความเสียหาย
บทบาทของภาคเอกชน ไม่เพียงแต่จะประเมินค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นกับธุรกิจของตนเองเท่านั้น แต่ยังสามารถช่วยเหลือประเมินค่าความเสียหายให้แก่บริษัทห้างร้านขนาดเล็ก รวมทั้งบริษัทที่อยู่ในห่วงโซ่ธุรกิจของตนได้ด้วย

การดูแลบุคลากร
บุคลากรที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติทั้งทางตรงและทางอ้อม ควรได้รับการดูแลจากองค์กร ให้ได้รับคำแนะนำหรือคำปรึกษา เพื่อบรรเทาผลกระทบทั้งทางด้านกายภาพและทางด้านจิตใจ

ลูกค้าและผู้ส่งมอบ
เสนอการสนับสนุนให้แก่ผู้ส่งมอบและลูกค้าในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

การอาสาจากพนักงาน
เสนอโอกาสการทำงานอาสาแก่พนักงาน ไม่เฉพาะการทำงานในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำงานกับหน่วยบรรเทาทุกข์และองค์กรพัฒนาเอกชนในพื้นที่อื่นซึ่งบริษัทประกอบการอยู่ เช่น ร้านค้าการกุศลในท้องถิ่น

--------------------------

ระยะที่ 3: การฟื้นฟู

การเยียวยาบุคลากร
ให้การดูแลบุคลากรเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ ที่อาจขยายรวมถึงในสายอุปทาน และชุมชนในวงกว้าง ที่ซึ่งบริษัทมีถิ่นที่ตั้งดำเนินการอยู่

ความมั่นคงในตำแหน่งงาน
การขาดความมั่นคงจะเป็นประเด็นใหญ่ หากบุคลากรและผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ เกิดความไม่แน่ใจต่ออนาคตข้างหน้า การสนับสนุนและการวางแผนเป็นสิ่งจำเป็นในการให้ความมั่นใจแก่บุคลากรในส่วนของอาชีพและรายได้

การวางแผนและซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐาน
การวางแผนและเริ่มต้นซ่อมสร้างควรดำเนินการโดยทันทีที่โอกาสอำนวย เนื่องจากในหลายกรณี เศรษฐกิจในท้องถิ่นจะอิงอยู่กับการฟื้นตัวของบริษัทขนาดใหญ่ และจะเป็นการส่งสัญญาณเชิงบวกที่มีน้ำหนักไปยังภาคส่วนอื่นๆ ต่อการเป็นประเทศหรือพื้นที่เป้าหมายของการลงทุนและการจับจองทางธุรกิจ แม้จะได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติก็ตาม

ผู้ส่งมอบ
ในกรณีที่ผู้ส่งมอบไม่มีรายรับ เนื่องจากความสูญเสียในธุรกิจ การปรับรื้อข้อตกลงเดิมทางธุรกิจ อาทิ การให้เงินทุนเฉพาะหน้า การปรับโครงสร้างสัญญา ฯลฯ อาจมีความจำเป็นต้องดำเนินการ

สินค้าคงคลัง
ธุรกิจขนาดเล็กที่ได้รับสินค้าจากบริษัท อาจสูญสินค้าคงคลังและไม่มีประกัน ในอุตสาหกรรมบางประเภท เช่น สินค้าอุปโภคบริโภค บริษัทอาจจำเป็นต้องเติมสินค้าใหม่ให้โดยไม่คิดมูลค่า

การชำระเงิน
ให้แน่ใจว่า ได้ดำเนินการชำระเงินคงค้างให้แก่ผู้ส่งมอบ คู่สัญญา ในทุกรายการ เนื่องจากรายรับที่เจ้าหนี้เหล่านี้ได้รับ จะมีความสำคัญต่อการฟื้นตัวของธุรกิจ

การจ้างงานในท้องถิ่น
ในการซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐานและในกรณีอื่นๆ ที่มีความต้องการใช้ทรัพยากรบุคคลชั่วคราว ให้ว่าจ้างคนในท้องถิ่น

การอุดหนุนธุรกิจท้องถิ่น
ใช้บริการผู้ส่งมอบและช่องทางกระจายสินค้าในระดับท้องถิ่นก่อนเท่าที่จะเป็นไปได้ รวมทั้งการช่วยเหลือตามมาตรการสนับสนุนช่วยเหลือธุรกิจ อาทิ การให้สินเชื่อรายย่อย หรือแผนช่วยเหลือพัฒนาวิสาหกิจในด้านอื่นๆ

สินค้าและบริการตามกำลังซื้อของคนในชุมชน
จัดหาสินค้าและบริการจำหน่ายตามกำลังซื้อของคนในชุมชน อาทิ การเปลี่ยนแปลงรูปแบบบรรจุภัณฑ์ให้เหมาะสมกับความต้องการ ในช่วงเวลาของการฟื้นฟู

กิจการสาธารณูปโภค
เข้ามีส่วนร่วมในความร่วมมือระหว่างภาครัฐ-เอกชน ในการฟื้นบริการขั้นพื้นฐานให้กลับเป็นปกติ และเพิ่มการเข้าถึงน้ำสะอาด พลังงาน และบริการโทรคมนาคมต่างๆ

สถาบันการเงิน
จัดหาบริการเฉพาะทาง เช่น บริการสินเชื่อรายย่อย หรือสินเชื่อวงเงินต่ำ

สถานที่ทำงานและเวชภัณฑ์ที่จำเป็น
นอกจากจะเป็นบทบาทของผู้ประกอบการในสาขาเภสัชกรรมโดยตรงแล้ว บริษัทอื่นๆ ที่ดำเนินงานอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ ยังสามารถดำเนินแผนงานในสถานที่ทำงาน ที่เกี่ยวกับการจัดหาเวชภัณฑ์ที่จำเป็น รวมทั้งการบำบัด และการดูแลรักษาในระยะของการฟื้นฟูด้วยได้

ภาพรวม: บทบาทภาคเอกชน

2011-12-05T13:39:00.006+07:00

องค์กรส่วนใหญ่ที่มีแหล่งดำเนินงานในพื้นที่ประสบเหตุ สามารถดำรงบทบาทในการพัฒนา การประสานงานและการจัดการภัยพิบัติ โดยบริษัทใหญ่ๆ มักจะมุ่งที่การดำเนินงานและปฏิบัติการในระดับมหภาค ขณะที่บริษัทท้องถิ่นซึ่งมีขนาดเล็กกว่า จะดำเนินความช่วยเหลือที่เป็นการซ่อมสร้างเศรษฐกิจในระดับชุมชน

ด้วยความใกล้ชิดกับชุมชนท้องถิ่น จะทำให้บริษัทเล็กๆ สามารถมีบทบาทนำในระยะของการช่วยเหลือและการบรรเทาทุกข์ได้อย่างรวดเร็ว ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับผลกระทบจากภัยพิบัติที่มีต่อกิจการ

ภาคธุรกิจ สามารถให้ความช่วยเหลือ ภายใต้ขอบข่ายที่ดำเนินการได้ ดังนี้

•	การดำเนินผ่านกระบวนงานหลักทางธุรกิจ ในสถานประกอบการ ในช่องทางการตลาด และในสายอุปทาน
•	การให้และกิจกรรมเพื่อสังคม ภายในชุมชนที่ธุรกิจดำเนินงานอยู่
•	การเข้าร่วมหารือและผลักดันในนโยบายสาธารณะต่างๆ

การดำเนินงานขององค์กรต่อการจัดการภัยพิบัติ¹

แก่นธุรกิจและทรัพยากรที่องค์กรมีอยู่ ถือเป็นหัวใจหลักของการทำงาน เป็นตัวกำหนดทิศทาง และลักษณะของการเข้าให้ความช่วยเหลือร่วมกับภาคส่วนอื่นๆ ต่อการรับมือภัยพิบัติ การพิจารณาโอกาสในสถานประกอบการ ในช่องทางการตลาด และในสายอุปทาน เช่น การบริจาค และการอาสาในหมู่พนักงาน ซึ่งมักจะเป็นกิจกรรมแรกๆ ที่เกิดขึ้นในระยะของการช่วยเหลือและการบรรเทาทุกข์จากภัยพิบัติ รวมถึงการมีส่วนร่วมในการซ่อมสร้างเศรษฐกิจในชุมชนท้องถิ่น ตลอดจนการทำงานกับหน่วยงานภาครัฐ และภาคประชาสังคม เพื่อชักนำให้เกิดสภาพแวดล้อมในการทำงานร่วมกันและสนับสนุนซึ่งกันและกัน ซึ่งบทบาทหลังนี้ จะสามาถขยายผลด้วยการแสดงคำมั่นอย่างจริงจังต่อการช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ และการบูรณะทางเศรษฐกิจ

สมาคมการค้า สภาอุตสาหกรรม หอการค้า และการรวมตัวในรูปแบบอื่นๆ จะมีบทบาทสำคัญจำเพาะในการรับมือกับประเด็นความท้าทายที่อยู่เกินขอบเขต อำนาจ และความสามารถในการทำงานของบริษัทใดบริษัทหนึ่ง การรวมกลุ่มทำงาน สามารถเป็นได้ทั้งธุรกิจกับธุรกิจ ธุรกิจกับรัฐ ธุรกิจกับประชาสังคม หรือผสมผสานระหว่างกลุ่มเหล่านี้ การทำงานวิถีกลุ่ม (Collective Action) เช่นนี้ จะช่วยเพิ่มกำลังและความชอบธรรมในการมีส่วนร่วมของภาคธุรกิจในการเผชิญความท้าทายระหว่างและหลังการเกิดภัยพิบัติ

ความช่วยเหลือจำเพาะที่แต่ละบริษัทและแต่ละสมาคมธุรกิจมีต่อการรับมือภัยพิบัติ ไม่เพียงขึ้นอยู่กับระยะของการจัดการภัยพิบัติ (การช่วยเหลือ การบรรเทาทุกข์ หรือการฟื้นฟู) แต่ยังขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง อาทิ

•	สาขาอุตสาหกรรม และชนิดของสินค้า บริการ ทรัพยากร และทักษะที่มีอยู่
•	รูปแบบ ขนาด และโครงสร้างผู้ถือหุ้นของธุรกิจ
•	ถิ่นที่ตั้ง ที่ต้องคำนึงถึงการดำเนินงานของทั้งสำนักงานใหญ่และสำนักงานในท้องถิ่น นอกเหนือจากประเด็นทางวัฒนธรรมและสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน
•	จำนวนบริษัทที่เกี่ยวข้อง อาทิ การคำนึงถึงการดำเนินงานเฉพาะองค์กรในห่วงโซ่ธุรกิจของตนเอง หรือผ่านมูลนิธิที่องค์กรจัดตั้งขึ้น หรือร่วมกับบริษัทอื่น ภาคีอื่น เช่น รัฐบาล องค์กรพัฒนาเอกชน ฯลฯ

ทั้งนี้ การเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติ จะมีความเกี่ยวเนื่องกับบริษัท ตามบริบท ดังนี้

•	บริษัทที่มีแหล่งดำเนินงานโดยตรงในพื้นที่ซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ
•	บริษัทที่มีการลงทุนในพื้นที่ดังกล่าว
•	บริษัทที่มีสายปัจจัยการผลิตและการกระจายสินค้าในพื้นที่
•	บริษัทที่มีการเคลื่อนย้ายพนักงานซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ แม้จะมิได้ส่งผลกับธุรกิจโดยตรง

--------------------------------------

¹ Sources: Nelson, J. Building Partnerships. UN and IBLF, 2002 and Nelson, J. Business as Partners in Development, IBLF, UNDP And World Bank, 1996.

กลยุทธ์การฟื้นฟู (Recovery)

2011-12-02T17:23:00.003+07:00

กลยุทธ์การฟื้นฟู (Recovery) ในระยะยาว จะมุ่งเน้นที่การซ่อมสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานที่ได้รับความเสียหาย การฟื้นสภาพความเป็นอยู่ให้กลับเข้าสู่ระดับที่เป็นปกติ รวมทั้งการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ สิ่งท้าทายสำคัญของกลยุทธ์การฟื้นฟูในการที่จะคงสภาพการดำรงอยู่ของครัวเรือน นักธุรกิจขนาดเล็ก และแรงงานในโรงงานให้ดำเนินต่อไปได้ คือ การเชื่อมโยงไปสู่ความสามารถในการพึ่งตนเองในระยะยาวและการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

การดำเนินผ่านกระบวนงานองค์กร

การเยียวยาบุคลากร
ให้การดูแลบุคลากรเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ ที่อาจขยายรวมถึงในสายอุปทาน และชุมชนในวงกว้าง ที่ซึ่งบริษัทมีถิ่นที่ตั้งดำเนินการอยู่

ความมั่นคงในตำแหน่งงาน
การขาดความมั่นคงจะเป็นประเด็นใหญ่ หากบุคลากรและผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ เกิดความไม่แน่ใจต่ออนาคตข้างหน้า การสนับสนุนและการวางแผนเป็นสิ่งจำเป็นในการให้ความมั่นใจแก่บุคลากรในส่วนของอาชีพและรายได้

การวางแผนและซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐาน
การวางแผนและเริ่มต้นซ่อมสร้างควรดำเนินการโดยทันทีที่โอกาสอำนวย เนื่องจากในหลายกรณี เศรษฐกิจในท้องถิ่นจะอิงอยู่กับการฟื้นตัวของบริษัทขนาดใหญ่ และจะเป็นการส่งสัญญาณเชิงบวกที่มีน้ำหนักไปยังภาคส่วนอื่นๆ ต่อการเป็นประเทศหรือพื้นที่เป้าหมายของการลงทุนและการจับจองทางธุรกิจ แม้จะได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติก็ตาม

ผู้ส่งมอบ
ในกรณีที่ผู้ส่งมอบไม่มีรายรับ เนื่องจากความสูญเสียในธุรกิจ การปรับรื้อข้อตกลงเดิมทางธุรกิจ อาทิ การให้เงินทุนเฉพาะหน้า การปรับโครงสร้างสัญญา ฯลฯ อาจมีความจำเป็นต้องดำเนินการ

สินค้าคงคลัง
ธุรกิจขนาดเล็กที่ได้รับสินค้าจากบริษัท อาจสูญสินค้าคงคลังและไม่มีประกัน ในอุตสาหกรรมบางประเภท เช่น สินค้าอุปโภคบริโภค บริษัทอาจจำเป็นต้องเติมสินค้าใหม่ให้โดยไม่คิดมูลค่า

การชำระเงิน
ให้แน่ใจว่า ได้ดำเนินการชำระเงินคงค้างให้แก่ผู้ส่งมอบ คู่สัญญา ในทุกรายการ เนื่องจากรายรับที่เจ้าหนี้เหล่านี้ได้รับ จะมีความสำคัญต่อการฟื้นตัวของธุรกิจ

การจ้างงานในท้องถิ่น
ในการซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐานและในกรณีอื่นๆ ที่มีความต้องการใช้ทรัพยากรบุคคลชั่วคราว ให้ว่าจ้างคนในท้องถิ่น

การอุดหนุนธุรกิจท้องถิ่น
ใช้บริการผู้ส่งมอบและช่องทางกระจายสินค้าในระดับท้องถิ่นก่อนเท่าที่จะเป็นไปได้ รวมทั้งการช่วยเหลือตามมาตรการสนับสนุนช่วยเหลือธุรกิจ อาทิ การให้สินเชื่อรายย่อย หรือแผนช่วยเหลือพัฒนาวิสาหกิจในด้านอื่นๆ

สินค้าและบริการตามกำลังซื้อของคนในชุมชน
จัดหาสินค้าและบริการจำหน่ายตามกำลังซื้อของคนในชุมชน อาทิ การเปลี่ยนแปลงรูปแบบบรรจุภัณฑ์ให้เหมาะสมกับความต้องการ ในช่วงเวลาของการฟื้นฟู

กิจการสาธารณูปโภค
เข้ามีส่วนร่วมในความร่วมมือระหว่างภาครัฐ-เอกชน ในการฟื้นบริการขั้นพื้นฐานให้กลับเป็นปกติ และเพิ่มการเข้าถึงน้ำสะอาด พลังงาน และบริการโทรคมนาคมต่างๆ

สถาบันการเงิน
จัดหาบริการเฉพาะทาง เช่น บริการสินเชื่อรายย่อย หรือสินเชื่อวงเงินต่ำ

สถานที่ทำงานและเวชภัณฑ์ที่จำเป็น
นอกจากจะเป็นบทบาทของผู้ประกอบการในสาขาเภสัชกรรมโดยตรงแล้ว บริษัทอื่นๆ ที่ดำเนินงานอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ ยังสามารถดำเนินแผนงานในสถานที่ทำงาน ที่เกี่ยวกับการจัดหาเวชภัณฑ์ที่จำเป็น รวมทั้งการบำบัด และการดูแลรักษาในระยะของการฟื้นฟูด้วยได้

--------------------------

การให้และกิจกรรมเพื่อสังคม

คำแนะนำทางธุรกิจ
การจัดให้มีคำแนะนำทางธุรกิจที่จำเป็นต่อการอยู่รอด การไกล่เกลี่ยด้านประกันภัยในส่วนที่เกี่ยวข้อง กลยุทธ์การกอบกู้ธุรกิจ การซ่อมแซมท่าเข้า/ออกและโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาโครงข่ายความช่วยเหลือจากนอกพื้นที่ที่อยู่ใกล้เคียง และการให้สินเชื่อรายย่อย จะกลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อเศรษฐกิจในท้องถิ่นที่ซึ่งบริษัทดำเนินงานและให้บริการอยู่

บริการทางการเงิน
ธนาคารควรทบทวนเงื่อนไขและการสนับสนุนด้านการเงินที่ทำไว้กับวิสาหกิจและชุมชนในท้องถิ่นที่ได้รับผลกระทบ

แนวร่วมการทำงาน
ริเริ่มการทำงานประสานระหว่างคู่ค้าในธุรกิจและกับบริษัทที่ใหญ่กว่า เพื่อสร้างแนวร่วมการทำงานในรูปของคณะทำงานเฉพาะกิจด้านธุรกิจในระดับชุมชน โดยจัดการกับความท้าทายของการพัฒนาในระยะยาว ด้วยการใช้ทักษะการจัดการธุรกิจในภาคปฏิบัติ

การสร้างความสัมพันธ์ให้แข้มแข็ง
สร้างเสริมความสัมพันธ์และบทเรียนขึ้นจากการดำเนินงานในสองระยะแรก

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
ให้ใช้อาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกต่อ สำหรับการฝึกอบรมหรือการพัฒนาทางธุรกิจ

บริการทางการศึกษา
บริษัทสามารถทำงานกับภาครัฐและหน่วยงานอื่นของรัฐในการให้บริการด้านการเรียนการสอน ในระหว่างการซ่อมแซมโรงเรียนที่ได้รับความเสียหาย

การพัฒนาศักยภาพชุมชน
ดำเนินโครงการพัฒนาศักยภาพชุมชน และการลงทุนในการพัฒนาผู้นำชุมชน และผู้ประกอบการสังคม

การฝึกอบรม
ฝึกอบรมทักษะทางด้านเทคนิคในการฟื้นฟูและการจัดการภัยพิบัติในท้องถิ่น

ธุรกิจขนาดย่อม
ริเริ่มและให้การสนับสนุนแผนการให้สินเชื่อรายย่อย ตลอดจนการสนับสนุนธุรกิจขนาดย่อม

การสนับสนุนทางการเงิน
ดำเนินการสนับสนุนด้านการเงิน และการสนับสนุนโดยวิธีอื่น ต่อจากระยะก่อนหน้า เช่น การอาสา

การบริจาคสินค้า
ดำเนินการบริจาคสินค้าในที่ซึ่งมีความต้องการ ต่อจากระยะก่อนหน้า

การอุปถัมภ์ชุมชน
การพัฒนาแนวใหม่สำหรับองค์กรธุรกิจ องค์กรให้ความช่วยเหลือ และบุคคลที่ต้องการให้การอุปถัมภ์ชุมชน โดยมีแบบแผนให้องค์กรหรือกลุ่มบุคคลรับภาระทางการเงินในการซ่อมสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ที่พักอาศัย และช่วยเหลือฟื้นฟูวิถีชีวิตของคนในชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ รวมทั้งการให้หลักประกันในการสนับสนุนระยะยาวแก่พื้นที่ประสบภัย แม้จะเป็นการเปิดโอกาสให้พื้นที่ซึ่งได้รับความทุกข์ยากกว่า ได้รับเงินทุนช่วยเหลือที่เพียงพอสำหรับใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่นด้วย ทั้งนี้ ธุรกิจควรตระหนักว่า ไม่เพียงแต่ความรับผิดชอบที่จะเกิดขึ้นในส่วนนี้ ธุรกิจยังต้องคำนึงถึงการปฏิบัติตามแนวทางของแต่ละประเทศและในแต่ละท้องถิ่น ก่อนที่จะให้การอุปถัมภ์ชุมชนใดชุมชนหนึ่งด้วย

--------------------------

การหารือและผลักดันนโยบายรัฐ

การตลาดเพื่อฟื้นอุปสงค์
แม้จะถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่น่ายินดี หากจะมีข้อเสนอแนะในห้วงเวลาที่ความรู้สึกสูญเสียเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญในโอกาสแรกเริ่มที่ผู้นำในภาคอุตสาหกรรมจะร่วมมือกับภาครัฐและองค์กรระหว่างประเทศที่จะให้ความตระหนักถึงความจำเป็นอย่างยิ่งยวดในการรักษากิจกรรมที่มีอยู่ในระยะสั้นและการทำตลาดเพื่อฟื้นอุปสงค์ใหม่ๆ ในพื้นที่กับบริษัทนำเที่ยว นักลงทุน สำนักงานท่องเที่ยว และสื่อมวลชน โดยโอกาสหนึ่งในการฟื้นฟูจะมาจากการทำให้เศรษฐกิจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ขณะที่ยังมีความอ่อนไหวสูงต่อความเสี่ยงต่างๆ

สื่อ
สิ่งสำคัญประการหนึ่งที่บริษัทจะใช้บทบาทการโน้มน้าวเพื่อให้แน่ใจว่าการรายงานข่าวในสื่อมีความแม่นยำ สมดุล ไม่นำเสนอเรื่องราวภัยพิบัติในแง่ลบจนผลักไสนักลงทุนและผู้มาเยือนให้จากไป ขณะที่ ด้านบวกของการฟื้นฟู การบริการ และการอนุรักษ์ ต้องได้รับการสื่อความออกไปอย่างมีประสิทธิผล

สมาคมการค้า
ผู้นำในภาคอุตสาหกรรมควรสร้างให้เกิดความมั่นใจว่า สมาคมการค้าของตนได้มีบทบาทในการฟื้นฟู การซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐาน และการบูรณะอย่างมีกลยุทธ์และมีประสิทธิผล รวมทั้งการจัดหาน้ำและการสุขาภิบาลที่สะอาดปลอดภัย ตลอดจนการช่วยอำนวยให้เกิดการมีส่วนร่วมข้ามอุตสาหกรรม

แนวร่วมการทำงาน
ธุรกิจที่มีขนาดใหญ่ (ซึ่งโดยสภาพจะมีความสำคัญ ถึงพร้อมด้วยโครงสร้างพื้นฐาน และศักยภาพทางโลจิสติกส์) สามารถดำรงบทบาทหลักในการระบุตัวคู่ค้าทางธุรกิจที่จะทำงานเป็นแนวร่วมในรูปของคณะทำงานประสานงานเฉพาะกิจด้านธุรกิจของผู้ให้การสนับสนุน โดยมีจุดมุ่งหมายในการจัดการกับความท้าทายของการพัฒนาในระยะยาว ด้วยการใช้ทักษะการจัดการธุรกิจภาคปฏิบัติ ในช่วงการตื่นตัวต่อภัยพิบัติ กลยุทธ์ทางธุรกิจสามารถเติมเต็มการดำเนินงานของภาครัฐ ทั้งนี้ ผู้เป็นหุ้นส่วนธุรกิจในสาขาอาหารและเครื่องดื่ม การขนส่ง การสื่อสาร และบริการทางการเงิน ยังสามารถเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนกับอุตสาหกรรมในท้องถิ่นภายใต้กลยุทธ์ดังกล่าว ขณะที่บริษัทหลายแห่งสามารถขอรับความช่วยเหลือจากสำนักงานใหญ่ระหว่างประเทศ

การหารือระดับนานาชาติ
เข้าร่วมในการหารือระดับโลกในประเด็นที่เกี่ยวกับการให้สินเชื่อเพื่อการบูรณะ และระบบการจัดการภัยพิบัติ เป็นต้น

การลงทุนจากต่างประเทศ
ให้การช่วยเหลือรัฐบาลและหน่วยงานอื่นของรัฐในการดึงและรักษาเม็ดเงินลงทุนจากในและต่างประเทศ

ความช่วยเหลือ
ผลักดันการเพิ่มความช่วยเหลือให้แก่ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ

การค้า
ผลักดันให้มีการปรับปรุงช่องทางการส่งออกของประเทศที่ได้รับผลกระทบไปยังตลาดต่างประเทศ เช่น OECD

กรณีศึกษาของธุรกิจที่สร้างพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง
การฟื้นฟูและปกป้องชุมชนที่อ่อนไหวเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อการพัฒนาและความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม และถือเป็นความท้าทายหลักในการพิสูจน์ผลสำเร็จของธุรกิจทั้งในระดับประเทศและในระดับนานาชาติ ที่มีต่อการเข้าร่วมดำเนินความช่วยเหลือท่ามกลางความหลากหลายทางวัฒนธรรม ความเชื่อมั่น และความรับผิดชอบต่อสังคมในโลกแห่งการมองในแง่ลบ เหตุการณ์ร้ายแรงจากภัยพิบัติอาจจะบรรเทาเบาบางลงได้หากภาคเอกชนลุกขึ้นมาเผชิญกับการท้าทายดังกล่าว

การคงไว้ซึ่งความเป็นหุ้นส่วน
สร้าง บำรุงรักษา และหมั่นตรวจตราความเป็นหุ้นส่วนที่บริษัทมีอยู่ เพื่อที่การจัดการภัยพิบัติจะมีความสอดคล้องต่อเนื่องนับตั้งแต่ระยะของการช่วยเหลือไปจนสู่ระยะของการฟื้นฟู

กลยุทธ์การบรรเทาทุกข์ (Relief)

2011-12-02T17:22:00.002+07:00

กลยุทธ์การบรรเทาทุกข์ (Relief) ในช่วงกลาง จะมุ่งเน้นที่การประเมินความเสียหาย และการติดต่อประสานงานในพื้นที่เพื่อให้ได้รับสิ่งจำเป็นพื้นฐานสำหรับการยังชีพ ไปยังหน่วยบรรเทาสาธารณภัยของทางการและที่เป็นสากล อาทิ การจัดหาน้ำบริสุทธิ์ การอนามัยอาหารให้ถูกสุขลักษณะ การจัดศูนย์ดูแลและพักพิง โดยการดำเนินงานในระยะนี้ ยังรวมถึงการจัดหาการติดต่อสื่อสาร โลจิสติกส์ การช่วยเหลือซ่อมแซมสาธารณูปโภคพื้นฐาน การเข้าถึงพื้นที่ห่างไกลที่ขาดความช่วยเหลือ การรวบรวมข่าวสารสำคัญด้านประชากร ความเสียหาย ความเสี่ยงต่อสุขภาพ ตลอดจนสถานการณ์โดยรวม

การดำเนินผ่านกระบวนงานองค์กร

การประเมินความเสียหาย
บทบาทของภาคเอกชน ไม่เพียงแต่จะประเมินค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นกับธุรกิจของตนเองเท่านั้น แต่ยังสามารถช่วยเหลือประเมินค่าความเสียหายให้แก่บริษัทห้างร้านขนาดเล็ก รวมทั้งบริษัทที่อยู่ในห่วงโซ่ธุรกิจของตนได้ด้วย

การดูแลบุคลากร
บุคลากรที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติทั้งทางตรงและทางอ้อม ควรได้รับการดูแลจากองค์กร ให้ได้รับคำแนะนำหรือคำปรึกษา เพื่อบรรเทาผลกระทบทั้งทางด้านกายภาพและทางด้านจิตใจ

ลูกค้าและผู้ส่งมอบ
เสนอการสนับสนุนให้แก่ผู้ส่งมอบและลูกค้าในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

การอาสาจากพนักงาน
เสนอโอกาสการทำงานอาสาแก่พนักงาน ไม่เฉพาะการทำงานในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำงานกับหน่วยบรรเทาทุกข์และองค์กรพัฒนาเอกชนในพื้นที่อื่นซึ่งบริษัทประกอบการอยู่ เช่น ร้านค้าการกุศลในท้องถิ่น

--------------------------

การให้และกิจกรรมเพื่อสังคม

การดำเนินการสนับสนุนทางการเงินต่อ
ผลกระทบจากภัยพิบัติจะเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นในระยะนี้ และการดำเนินสนับสนุนด้านการเงินต่อจากระยะแรก ยังคงเป็นสิ่งสำคัญ

การบริจาคสินค้าและบริการ
การดำเนินการบริจาคสินค้า บริการ และทรัพยากรที่ยังคงความต้องการต่อไป อาทิ ปัจจัยทางการแพทย์ เต็นท์หรือที่พัก ระบบหรือชุดผลิตน้ำบริสุทธิ์ เชื้อเพลิง และน้ำดื่ม เช่นที่เคยให้ในระยะแรก แต่ด้วยความเข้าอกเข้าใจและเห็นความต้องการในสิ่งบรรเทาทุกข์ที่ชัดเจนขึ้น ปริมาณสิ่งของที่ต้องการอาจเพิ่มจำนวนขึ้นในระยะนี้ และอาจขยายครอบคลุมไปถึงอาหาร เสื้อผ้า และของใช้จำเป็นในครัวเรือนอื่นๆ

การหาแนวร่วมทำงาน
บริษัทจำเป็นต้องหาหุ้นส่วนและธุรกิจที่ทรงประสิทธิผลไว้เป็นแนวร่วมทำงานให้ได้อย่างรวดเร็ว

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
ให้ใช้อาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย หรือคลังเก็บฉุกเฉินต่อเนื่องจากระยะแรก

โลจิสติกส์และขนส่งสำหรับกระจายสินค้า
ให้การสนับสนุนและโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการกระจายสิ่งของเครื่องใช้จำเป็น (ทั้งทางบก ทางอากาศ และทางน้ำ) จัดการสนับสนุนทางโลจิสติกส์และสิ่งอำนวยความสะดวกในการยังชีพ ให้แก่องค์กรบรรเทาทุกข์ในการรับมือกับผู้ได้รับบาดแผลหลังเหตุการณ์ รวมทั้งการบริหารและความช่วยเหลือทางโลจิสติกส์ที่เพิ่มกำลังในภารกิจการบรรเทาทุกข์

ความต้องการขั้นพื้นฐาน
สิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐานจะต้องถูกลำเลียงส่งมอบให้อยู่ในระดับที่เพียงพอสม่ำเสมอต่อการยังชีพ เช่น การจัดหาน้ำบริสุทธิ์ การอนามัยอาหาร และการติดต่อสื่อสาร

การให้บริการและความรู้เฉพาะทาง
จัดให้มีบริการและการให้ความรู้เฉพาะทาง เนื่องจากองค์กรบรรเทาทุกข์อาจต้องการผู้ชำนาญเฉพาะทางในสาขาโทรคมนาคม การซ่อมแซมที่พักอาศัย การก่อสร้าง การทำความสะอาด การบัญชี การรักษาความปลอดภัย และการกระจายสิ่งของ

--------------------------

การหารือและผลักดันนโยบายรัฐ

สื่อกลางและการสื่อสาร
ดำเนินการเน้นย้ำการสนับสนุนที่จำเป็นในพื้นที่ประสบภัยอย่างต่อเนื่อง ใช้สื่อเผยแพร่และสื่อมวลชนในการทำให้เรื่องภัยพิบัติอยู่ในความสนใจ รวมทั้งสื่อสารให้เกิดแรงบันดาลใจต่อการดำเนินงานขององค์กรอื่นๆ

ขยายการดึงดูดเม็ดเงินกองทุน
เข้าร่วมกับหน่วยงานรัฐหรือองค์กรหาทุนอื่นๆ ในการกระตุ้นให้เกิดการสนับสนุนด้านการเงิน

กลยุทธ์การช่วยเหลือ (Rescue)

2011-12-02T17:21:00.001+07:00

กลยุทธ์การช่วยเหลือ (Rescue) จะเกิดขึ้นโดยทันทีหลังการเกิดภัยพิบัติและทอดระยะเวลาไปได้หลายวัน ขึ้นอยู่กับขนาดของภัยพิบัติที่เกิดขึ้น จุดมุ่งเน้นอยู่ที่การช่วยเหลือคนเจ็บ ผู้ที่ติดค้าง หรือที่ถูกลอยแพ รวมทั้งการระบุตำแหน่งของผู้เสียชีวิต การปรับสภาพของจุดประสบเหตุให้มีความปลอดภัยต่อการเข้าช่วยเหลือ การเข้าสำรวจจุดหรือตำแหน่งของพนักงานที่ต้องการความช่วยเหลือ การเตรียมปัจจัยพื้นฐานที่ต้องการเร่งด่วน อาทิ น้ำดื่ม อาหาร เวชภัณฑ์ ที่พักพิง ฯลฯ รวมถึงการติดต่อกับครอบครัว การแจ้งข่าวแก่ญาติ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

การดำเนินผ่านกระบวนงานองค์กร

ความปลอดภัยของบุคลากร
การทราบตำแหน่งที่อยู่ของบุคลากรเป็นสิ่งที่จำเป็น โดยเฉพาะกับบุคลากรที่อยู่ในพื้นที่ประสบภัย หรืออยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับพื้นที่ประสบภัย ที่องค์กรต้องตัดสินใจดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดในการเคลื่อนย้ายหรืออพยพ การรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบต่อบุคลากรจะเป็นประโยชน์ต่อการให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสม

การมีส่วนร่วมของพนักงาน
พนักงานจะเป็นบุคลากรที่สามารถเข้าร่วมในปฏิบัติการช่วยเหลือ โดยการสนับสนุนขององค์กร ตั้งแต่การให้เงินช่วยเหลือสมทบ การเชื่อมโยงทางเว็บไซต์ไปยังหน่วยกู้ภัยเพื่อร่วมบริจาค การให้วันหยุดพนักงานเพื่อจัดกิจกรรมระดมทุน หรือการเปิดระบบบริจาคโดยการหักบัญชีเงินเดือนพนักงาน

ลูกค้าและผู้ส่งมอบ
เปิดโอกาสให้ลูกค้าและผู้ส่งมอบ สนับสนุนด้วยการระดมเงินช่วยเหลือ ผ่านทางการใช้แต้มสะสม หรือการบริจาคในอัตราร้อยละของค่าสินค้าที่จำหน่าย หรือกิจกรรมระดมทุนร่วมระหว่างองค์กร

การประเมินผลกระทบภายในองค์กร
การสื่อสารในองค์กรกับบุคลากร และกับหน่วยประกอบการที่ได้รับผลกระทบ จะช่วยให้องค์กรสามารถประเมินผลกระทบความเสียหาย และความจำเป็นในการช่วยเหลือให้แก่ทีมช่วยเหลือ ข้อมูลที่สำคัญอย่างเช่น พื้นที่ และจำนวนบุคลากรที่ได้รับผลกระทบ จะเป็นประโยชน์ต่อทีมเผชิญเหตุภัยพิบัติในพื้นที่ โดยเฉพาะในกรณีที่มีการดำเนินความช่วยเหลือร่วมกับบริษัทอื่น สามารถล่วงรู้ข้อมูลที่จำเป็นในภาคสนาม เช่น ระดับการเข้าถึงของหน่วยกู้ภัยและหน่วยปฏิบัติการอื่นๆ ในพื้นที่

--------------------------

การให้และกิจกรรมเพื่อสังคม

การข่วยเหลือทางการเงิน
การสนับสนุนทางการเงินโดยบริษัท จะมีความจำเป็นสูงในระยะแรกและเป็นระยะเร่งด่วน โดยการบริจาคเงินจะเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันมากในระยะนี้

บุคลากรทางการแพทย์
บริษัทที่มีบุคลากรทางการแพทย์ สามารถนำมาให้การช่วยเหลือในปฏิบัติการระยะนี้ได้

สถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวก
อาคารและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่ได้รับผลกระทบ และอยู่ใกล้พื้นที่ประสบภัย สามารถใช้เป็นศูนย์อำนวยการ และ/หรือ ที่พักพิง สำหรับทีมช่วยเหลือ รวมทั้งการจัดหาบ้านสำเร็จรูปเคลื่อนย้ายได้ในกรณีที่จำเป็น

ผู้ประกอบการอาหารและเครื่องดื่ม
บริษัทสามารถจัดหาผลิตภัณฑ์ที่จำเป็นในการช่วยเหลือให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย โดยเฉพาะน้ำดื่มและระบบผลิตน้ำบริสุทธิ์

บริการทางการเงิน
ธนาคารสามารถยกเว้นค่าบริการด้านการเงิน และรับจัดการเม็ดเงินบริจาค

กิจการพลังงาน
บริษัทสามารถจัดหาเชื้อเพลิงโดยไม่คิดมูลค่า และการสนับสนุนด้านเทคนิค ให้แก่ทีมช่วยเหลือ

กิจการสาธารณูปโภค
ระบบสื่อสารอาจใช้การไม่ได้ บริษัทซึ่งเชี่ยวชาญด้านระบบการสื่อสารเคลื่อนที่ สามารถจัดหาการสนับสนุนและอุปกรณ์ให้แก่ทีมช่วยเหลือ

ผู้ประกอบการด้านเภสัชกรรมและการดูแลสุขภาพ
บริษัทในสาขาเภสัชกรรมและการดูแลสุขภาพ สามารถบริจาคอุปกรณ์ทางการแพทย์และเวชภัณฑ์ต่างๆ อาทิ ยาปฏิชีวนะ

การคมนาคม
บริษัทขนส่งและบริษัทอื่นๆ ที่มีเครือข่ายการกระจายสินค้า สามารถจัดหาการสนับสนุนด้านขนส่งเดินทางให้แก่ทีมช่วยเหลือ ทั้งทางบก (อาทิ รถบรรทุก รถขับเคลื่อนสี่ล้อ) และทางอากาศ

บริการเฉพาะทาง
เช่น บริษัทรักษาความปลอดภัย สามารถจัดทีมกู้ภัยเข้าให้ความช่วยเหลือในเบื้องต้น

ผู้ประกอบการสิ่งทอ
บริษัทสามารถจัดหาเครื่องนุ่งห่ม ผ้าห่ม สำหรับการช่วยเหลือ และความต้องการฉุกเฉิน

ช่องทางการให้ความช่วยเหลือทางการเงิน
ความช่วยเหลือทางการเงินควรได้รับการจัดสรรสู่ช่องทางที่มีขั้นตอนการดำเนินงานชัดเจน หรือหากยังไม่มี ก็ควรส่งไปยังองค์กรในท้องถิ่นที่เข้าให้การช่วยเหลือโดยตรง องค์กรเหล่านี้เป็นได้ทั้งชุดช่วยเหลือในระดับท้องถิ่น ระดับสากล และองค์กรพัฒนาเอกชนที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ เงินบริจาค ควรพิจารณามอบให้แก่หน่วยงานที่มีการปฏิบัติงานจริงในพื้นที่และมีประวัติการทำงานที่น่าเชื่อถือ

ทีมเผชิญเหตุฉุกเฉิน
บริษัทบางแห่ง มีทีมเผชิญเหตุฉุกเฉิน ซึ่งสามารถพร้อมเข้าให้ความช่วยเหลือร่วมกับหน่วยกู้ภัย บริษัทในอุตสาหกรรมก่อสร้างและขุดเจาะ มักจะมีความพร้อมในปฏิบัติการช่วยเหลือในสถานการณ์ฉุกเฉิน

--------------------------

การหารือและผลักดันนโยบายรัฐ

การแจ้งองค์กรอื่น
ให้แน่ใจว่าผู้นำธุรกิจในองค์กรอื่น ได้รับการแจ้งข่าวเกี่ยวกับภัยพิบัติ และการเข้ามีส่วนร่วมช่วยเหลือในเหตุภัยพิบัติ

การปรึกษาหารือกับผู้มีส่วนได้เสีย
หาเวลาในการพูดคุยกับผู้มีส่วนได้เสีย (ภาครัฐ และองค์กรพัฒนาเอกชน) ถึงบทบาททางสังคมที่ธุรกิจและผู้นำธุรกิจ สามารถนำการสนับสนุนที่จำเป็นมาให้ สำหรับการช่วยเหลือในระยะดังกล่าว

ภาพรวม: การรับมือภัยพิบัติ

2011-12-02T17:19:00.000+07:00

เครื่องมือสื่อสาร

2011-12-02T14:14:00.004+07:00

เครื่องมือสื่อสาร จะถูกใช้ระหว่างการเผชิญเหตุและการฟื้นฟู เพื่อให้แน่ใจว่า ภารกิจทั้งหมดเป็นที่เข้าใจแก่ทุกฝ่ายและนำไปปฏิบัติอย่างมีประสิทธิผล การสื่อสารควรให้ความสำคัญกับผู้มีส่วนได้เสียทั้งในและนอกองค์กร รวมทั้งเกี่ยวข้องกับการจัดทำข่าวสารให้แก่ผู้มีส่วนได้เสียเหล่านั้น

ผังการโทร
แผนผังการโทรศัพท์ เป็นบัญชีรายชื่อบุคลากรและข้อมูลติดต่อที่ทำขึ้นล่วงหน้า เพื่อใช้เป็นช่องทางในการติดต่อพนักงานอย่างมีแบบแผนและมีประสิทธิภาพ รวมทั้งทำให้กระบวนการแสดงภาระรับผิดชอบและการส่งข่าวสารเป็นไปอย่างรวดเร็วในภาวะฉุกเฉิน

ข้อมูลติดต่อ
ข้อมูลการติดต่อ ประกอบด้วย เลขหมายโทรศัพท์ที่ทำงาน โทรศัพท์เคลื่อนที่ โทรศัพท์บ้าน ที่อยู่บ้าน และบุคคลที่ติดต่อได้ในกรณีฉุกเฉิน ของบุคลากรทุกคนในองค์กร จัดทำรวมเป็นหมวดหมู่ไว้ในที่ซึ่งพบเห็นได้ และปรับปรุงให้เป็นปัจจุบันอยู่เสมอ

สายด่วนวิกฤต
สายด่วนวิกฤต จะใช้ระหว่างและหลังเกิดเหตุฉุกเฉิน เพื่อให้ข้อมูลสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตามคำขออย่างทันท่วงที แก่พนักงานและผู้มีส่วนได้เสียที่สำคัญ

การแจ้งเหตุฉุกเฉิน
เครื่องมือแจ้งเหตุฉุกเฉิน จะถูกออกแบบให้ส่งข้อความตัวอักษร อีเมล ข้อความเสียง หรือในช่องทางติดต่อสื่อสารอื่น แก่ผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้อง เพื่อแจ้งให้ทราบถึงสถานการณ์และสื่อถึงสิ่งที่คาดหมายไว้

เว็บไซต์เฉพาะกิจ
เว็บไซต์เฉพาะกิจ เป็นหน้าเว็บที่ถูกเปิดใช้งานหรือปรับเพื่อใช้ถ่ายทอดข่าวสารสถานการณ์ ไปยังผู้มีส่วนได้เสียเฉพาะกลุ่ม ทั้งในแบบปิดหรือเปิดกว้างทั่วไป

บัญชีอีเมลกลุ่ม
จัดเก็บบัญชีที่อยู่อีเมล เพื่อการติดต่อที่ทันเวลา ไปยังกลุ่มของผู้มีส่วนได้เสีย

แบบคำแถลง
แบบคำแถลง เป็นข้อความที่ร่างไว้ล่วงหน้าก่อนเกิดเหตุการณ์ ที่จะใช้เป็นโครงร่างหรือแผ่นแบบในการสื่อสารหลังจากเหตุการณ์จริงเกิดขึ้น ซึ่งจะช่วยให้ฝ่ายที่รับผิดชอบสามารถส่งข้อความที่ชัดเจน กระชับได้ใจความ อย่างรวดเร็วในสถานการณ์ที่มีแรงกดดันสูง

วิธีบริหารงานสื่อ
ประมวลวิธีในการบริหารงานสื่อ พร้อมสิ่งช่วยจำในการปฏิสัมพันธ์ที่ดีที่สุดกับสื่อในช่วงที่มีเหตุการณ์วุ่นวาย

ขั้นตอนการอนุมัติสื่อเผยแพร่
จัดให้มีกระบวนการในการอนุมัติข้อความหรือข่าวสารที่จะเผยแพร่ เพื่อให้แน่ใจว่า ข้อมูลทั้งหมดได้รับการอนุมัติและสอดคล้องกับกลยุทธ์การสื่อสารขององค์กรในสถานการณ์ปัจจุบัน ก่อนที่จะเผยแพร่สู่สาธารณะ ทั้งนี้ การใช้ข้อความเดี่ยวที่อยู่ในแนวทางเดียวกันจะทำให้เกิดความสับสนน้อยลง

การวางตัวโฆษก
โฆษกหรือผู้แถลงข่าว ควรได้รับการวางตัวและอบรมล่วงหน้า ในการนำเสนอข้อมูลผ่านสื่อ เพื่อถ่ายทอดข่าวสารขององค์กรไปยังผู้มีส่วนได้เสียภายนอกและสาธารณชนอย่างมีประสิทธิภาพและมีประสิทธิผล หลีกเลี่ยงการวางตัว "ผู้ที่ไม่เหมาะสม" ต่อหน้าสื่อ เพื่อมิให้เกิดการนำเสนอ "สิ่งที่ไม่เหมาะสม"

คำแนะนำในการแถลงข่าว
จัดทำคำแนะนำไว้ล่วงหน้า ถึงโครงร่างของข่าวสารที่จะระบุในข่าวเผยแพร่ เวลาที่เหมาะสมในการเผยแพร่ รูปแบบของข่าวเผยแพร่ และบุคคลที่ได้รับมอบหมายในการแถลงข่าวแก่สาธารณชน

เครื่องมือฟื้นฟู

2011-12-02T14:11:00.001+07:00

เครื่องมือฟื้นฟู จะนำมาใช้ในช่วงระหว่างและหลังจากที่เหตุการณ์เกิดขึ้น การฟื้นฟูเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการนำกระบวนการธุรกิจที่สำคัญและเกี่ยวเนื่องกลับคืนสู่สภาพปกติ และเกี่ยวกับการได้รับทรัพยากรที่จำเป็นต้องใช้ในเวลาอันควร ด้วยการใช้สถานที่ ทรัพยากร บุคลากร เทคโนโลยี และกระบวนการที่ได้สำรองไว้

กระบวนงานสำรองในธุรกิจ
จัดเตรียมขั้นตอนและวิธีดำเนินการทางธุรกิจสำรองไว้เป็นทางเลือก ในกรณีที่เหตุวุ่นวายส่งผลกระทบต่อวิธีการดำเนินงานหลัก เพื่อให้ธุรกิจสามารถดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ขั้นต่ำได้เป็นอย่างน้อย

เจ้าหน้าที่สำรอง
พิจารณาใช้เจ้าหน้าที่สำรองหรือคนงานชั่วคราว ช่วยเหลือในช่วงฟื้นฟูกิจกรรมทางธุรกิจ ในกรณีที่มีการขาดงานอย่างรุนแรง

ที่ทำงานสำรอง
เช่าหรือซื้อสำนักงานชั่วคราวหรือแห่งที่สอง เพื่อให้พนักงานสามารถปฏิบัติงานต่อไปได้ หากอาคารหรือสำนักงานที่ใช้ปกติได้รับความเสียหายหรือไม่สามารถเข้าทำงานได้

การทำงานด้วยมือ
จัดทำเอกสารวิธีการทำงานด้วยมือหรือในแบบธรรมดา เพื่อให้พนักงานสามารถดำเนินกิจกรรมทางธุรกิจต่อไปได้ หากระบบอัตโนมัติต่างๆ (เครื่องจักร กระบวนการ เทคโนโลยี) ไม่ทำงาน

คลังนอกสถานที่
เก็บรักษาปัจจัยใช้สอยหรือปัจจัยการผลิตไว้นอกสถานที่ให้พอเพียง รองรับการกู้กระบวนงานต่างๆ ให้เป็นไปอย่างรวดเร็ว ขจัดช่วงเวลารอคอยสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ เมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้น

อุปกรณ์สำรองนอกสถานที่
เก็บรักษาอุปกรณ์และทรัพยากรชุดสำรองที่เหมือนหรือเทียบเท่า เพื่อให้การกู้คืนเป็นไปอย่างรวดเร็ว ในกรณีที่เครื่องจักรสำคัญไม่ทำงานหรือทำงานผิดพลาด

สมรรถภาพในการทำงานที่บ้าน
อนุญาตและจัดเตรียมให้พนักงานทำงานที่บ้าน ในกรณีที่อาคารหรือสำนักงานไม่สามารถใช้ได้ เพื่อให้กิจกรรมทางธุรกิจที่สำคัญฟื้นคืน แม้สำนักงานเสียหาย โดยความสำเร็จของกระบวนงานกู้คืนนี้ จะขึ้นอยู่กับการฝึกอบรมและการทดสอบเป็นอย่างมาก ก่อนเกิดเหตุการณ์ ทั้งนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าพนักงานแต่ละคนจะได้รับทรัพยากรที่ต้องใช้ตามที่ต้องการ

เครื่องมือเผชิญเหตุ

2011-12-02T14:09:00.001+07:00

เครื่องมือเผชิญเหตุถูกออกแบบสำหรับการพิทักษ์ผู้คน ทรัพย์สิน และอุปกรณ์ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ด้วยการใช้ประโยชน์จากกลไกและกระบวนการในการเผชิญเหตุที่วางแผนไว้ล่วงหน้า ตัวอย่างเช่น การหลบภัยในสถานที่ที่ตนเองอยู่ในขณะเกิดเหตุ การอพยพ และกระบวนการที่เกี่ยวกับภาระรับผิดชอบที่มีต่อบุคคลากร

ภาระรับผิดชอบ
ในขณะที่เกิดภัยพิบัติ องค์กรมีภาระที่จะต้องรับผิดชอบต่อบุคลากรทุกคนที่ประสบเหตุ ทั้งคนเจ็บ ผู้ที่ติดค้างหรือที่ถูกลอยแพ ด้วยการส่งหน่วยปฏิบัติการฉุกเฉินเข้าช่วยเหลือ

แผนจัดการในภาวะวิกฤต
ประมวลวิธีดำเนินการเผชิญเหตุที่เหมาะสมต่อสถานการณ์ สำหรับปกป้องผลประโยชน์ขององค์กร แผนจัดการในภาวะวิกฤต จะช่วยให้ทีมจัดการในภาวะวิกฤตสามารถรับมือกับเหตุพิบัติที่เกิดขึ้นได้อย่างมีแบบแผนและทันท่วงที

ทีมจัดการในภาวะวิกฤต
ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ในระดับบริหารที่ถูกมอบหมายให้ดำเนินงานตามขั้นตอนการเผชิญเหตุที่ระบุในแผนจัดการในภาวะวิกฤต โดยมุ่งเน้นที่จะประสานความอุตสาหะขององค์กรในการเผชิญเหตุ

ทีมประเมินความเสียหาย
ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญในแต่ละด้านที่ได้คัดเลือกล่วงหน้า สำหรับไว้ติดต่อเมื่อเกิดเหตุ เพื่อมาประเมินความปลอดภัยของอาคารสถานที่และสิ่งที่อยู่ภายใน และให้ข้อแนะนำถึงความเป็นไปได้หรือระยะเวลาในการกลับเข้ามาใช้สถานที่ได้ใหม่

ศูนย์ปฏิบัติการฉุกเฉิน
หรือในบางที่เรียกว่า ศูนย์บัญชาการในภาวะวิกฤต คือ สถานที่ หรือตัวเลือกของสถานที่หลายๆ แห่ง (ที่จะใช้เป็นศูนย์ ตามแต่ขนาดของภัยพิบัติ) ซึ่งถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า ที่จะใช้ปฏิบัติการโดยทีมจัดการในภาวะวิกฤต สำหรับดำเนินการในภาวะฉุกเฉินและทำงานกลยุทธ์ฟื้นฟูไปด้วยกัน ในหลายองค์กร ใช้ศูนย์ปฏิบัติการฉุกเฉินเป็นสถานที่และบรรจุทีมงานที่ถูกมอบหมายให้ปฏิบัติตามข้อตัดสินใจของทีมจัดการในภาวะวิกฤต โดยการจัดสรรทรัพยากรและสารสนเทศไปยังส่วนที่สำคัญที่สุดขององค์กร

แผนเผชิญภาวะฉุกเฉิน
เป็นแผนที่มุ่งเน้นการประกันความปลอดภัยของบุคลากร รวมทั้งขั้นตอนการอพยพ ภาระรับผิดชอบต่อบุคลากร ขั้นตอนการหลบภัยในสถานที่ที่ตนเองอยู่ในขณะเกิดเหตุ และกิจกรรมอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

เครื่องมือลดความเสี่ยง

2011-12-01T17:44:00.001+07:00

กลยุทธ์และเครื่องมือลดความเสี่ยง จะถูกนำมาใช้ในการรักษาความต่อเนื่องของการดำเนินงานองค์กร ด้วยการวางมาตรการป้องกันล่วงหน้า เพื่อลดความยุ่งยากของเหตุการณ์ หรือความร้ายแรงจากเหตุชะงักงันที่อาจเกิดขึ้น

ศูนย์ข้อมูลสำรอง
ทำสัญญารองรับการมีที่ตั้งศูนย์ข้อมูลสำรอง เพื่อให้ระบบงานหลักๆ สามารถทำงานต่อไปได้ หากศูนย์ข้อมูลหลักมีปัญหา

ผู้ส่งมอบสำรอง
เสาะหาและทำข้อตกลงสำรองการสั่งซื้อวัตถุดิบหรือปัจจัยในการดำเนินงานกับผู้ส่งมอบสำรอง เพื่อให้กิจกรรมต่างๆ ดำเนินไปได้ตามปกติ หากผู้ส่งมอบเจ้าประจำประสบปัญหาการส่งมอบ

พลังงานสำรอง
จัดหาระบบพลังงานสำรอง รองรับกิจกรรมหลักให้สามารถดำเนินต่อเนื่อง เพื่อลดช่วงเวลาที่เครื่องไม่ทำงาน หรือลดความสูญเสียในผลิตภาพการทำงาน

กระบวนการบริหารความเปลี่ยนแปลง
ตระเตรียมและดูแลการปรับเปลี่ยนโครงสร้าง กระบวนการ เทคโนโลยี และทรัพยากร เพื่อให้แน่ใจถึงสภาพพร้อมใช้งาน และสมรรถนะการดำเนินงานให้ได้ถึงระดับที่เหมาะสม ตลอดช่วงการเปลื่ยนผ่าน

บุคลากรหลากทักษะ
พัฒนาบุคลากรจำนวนหนึ่งให้สามารถทำงานทดแทนกันได้ ในงานที่มีความสำคัญ หากบุคลากรหลักไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้

การสำรองข้อมูล
สำรองข้อมูลไว้ในศูนย์หรือฐานข้อมูลสำรอง เพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับแหล่งข้อมูลต้นฉบับ รวมทั้งช่วยลดความยุ่งยากและเวลาในการกู้คืนข้อมูล

ระบบป้องกันอัคคีภัย
ไปมาหาสู่หรือทำกิจกรรมร่วมกับสถานีดับเพลิงและหน่วยกู้ภัยในพื้นที่ รวมทั้งวางมาตรการป้องกันอัคคีภัยในองค์กรตนเอง (เช่น การใช้ตู้เอกสารกันเพลิงใหม้ การหมั่นตรวจตราระบบฉีดน้ำดับเพลิง) ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยป้องกันพนักงาน เอกสาร และอุปกรณ์ต่างๆ แล้ว ยังจะช่วยลดผลกระทบจากเหตุเพลิงไหม้ที่มีต่อการดำเนินงานหลักขององค์กร

ประกันภัย
จัดทำประกันภัยที่เหมาะสม เพื่อลดความยุ่งยากด้านการเงิน ที่เป็นผลมาจากความสูญเสียในสิ่งปลูกสร้างและอุปกรณ์สำคัญๆ ความเสียหายจากการไม่สามารถส่งมอบสินค้าหรือบริการ หรือจากการบาดเจ็บของพนักงาน

มาตรการความมั่นคงปลอดภัยด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
วางมาตรการที่เหมาะสม ในการป้องกันฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ หน่วยเก็บข้อมูล และเทคโนโลยีการสื่อสาร เพื่อลดช่วงเวลาที่ระบบไม่ทำงาน และความสูญเปล่าขององค์กร (เช่น การจำกัดการเข้าถึง, การป้องกันมัลแวร์ ฯลฯ )

การเฝ้าติดตามทางสื่อ
จัดให้มีกระบวนการเฝ้าสังเกตติดตามข้อมูลทางสื่อ เพื่อให้ทราบถึงสัญญาณเตือนล่วงหน้า ในประเด็นที่อาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงภาพลักษณ์ รวมทั้งภัยคุกคามอื่น ที่อาจส่งผลให้การดำเนินงานหยุดชะงักในระยะสั้น

การดูแลความปลอดภัยทางกายภาพ
เฝ้าระวังและกันบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตออกนอกพื้นที่หวงห้าม เพื่อลดความเสี่ยงจากความวุ่นวายกับกระบวนการธุรกิจหรือการสูญหายของข้อมูล จากการทำลายทรัพย์สิน โจรกรรม หรือการก่อวินาศกรรมในรูปแบบอื่นๆ

สินค้าคงคลังสำรอง
เก็บสินค้าที่ผลิตสำเร็จ หรือวัตถุดิบในจำนวนที่เหมาะสมไว้นอกสถานที่ เพื่อลดผลกระทบจากช่วงเวลาที่ไม่สามารถดำเนินงาน ซึ่งเป็นผลมาจากความเสียหายของคลังสินค้าหลัก หรือความสูญเสียความสามารถในการผลิต

DRN ในต่างประเทศ

2011-12-01T15:00:00.000+07:00

ในหลายประเทศ ได้มีการก่อตัวของเครือข่ายทรัพยากรภัยพิบัติในภาคเอกชน เพื่อรวมกลุ่มกันทำงานระหว่างองค์กรธุรกิจด้วยกันเอง และทำงานร่วมกับภาครัฐ ภาคประชาสังคม ในการช่วยเหลือ บรรเทาทุกข์ และฟื้นฟูบูรณะหลังเกิดภัยพิบัติ โดยตัวอย่างเครือข่ายในลักษณะดังกล่าว ได้แก่

DRN ประเทศฟิลิปปินส์
เกิดขึ้นในปี 2533 ภายใต้ชื่อ Corporate Network for Disaster Response (CNDR) ในรูปของกลุ่มความร่วมมือของภาคธุรกิจในการรับสถานการณ์แผ่นดินไหวที่ลูซอน ปัจจุบัน CNDR เป็นข่ายงานของกลุ่มธุรกิจ สมาคม บริษัท และมูลนิธิในสังกัดภาคเอกชน จำนวน 42 องค์กร ที่ดำรงความมุ่งมั่นในการจัดการภัยพิบัติของประชาคมธุรกิจอย่างเป็นระบบและมีแบบแผน ตั้งแต่ การเฝ้าสังเกตการณ์ภัยพิบัติ การระดมอาสาสมัครในภาวะฉุกเฉิน การจัดตั้งรูปแบบของกลุ่มอาสาภัยพิบัติระหว่างองค์กรสมาชิก การเผยแพร่แนวปฏิบัติสำหรับการเผชิญสถานการณ์ฉุกเฉิน การจัดระบบเผชิญเหตุในสถานการณ์ฉุกเฉิน การจัดเวทีแก่ผู้บริจาคและการสรุปสถานการณ์ฉุกเฉิน การจัดหาสิ่งบรรเทาทุกข์ และการให้ความช่วยเหลือทางเทคนิคแก่สมาชิกที่มีแผนงาน/โครงการ/กิจกรรมด้านภัยพิบัติของตนเอง

DRN ประเทศเม็กซิโก
ก่อตั้งขึ้นในปี 2541 ภายใต้ชื่อเครือข่าย Unidos por Ellos ที่ประกอบด้วยสมาชิกราว 50 องค์กร ที่เป็นบริษัทเอกชน มูลนิธิ และมหาวิทยาลัย ทั้งในเม็กซิโกและต่างประเทศ ร่วมกันให้ความช่วยเหลือต่างๆ (โลจิสติกส์ การจัดการสารสนเทศ ความช่วยเหลือทางการแพทย์ และการประเมินความเสียหาย) หลังการเกิดภัยพิบัติ โดยการรับสถานการณ์ภัยพิบัติภายใต้ข่ายงานนี้ แบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ การบรรเทาทุกข์ และการบูรณะ ดูแลโดย 8 คณะทำงาน (สุขภาพ การเงิน โลจิสติกส์ สื่อสาร อาหาร การศึกษา การบูรณะ และงานอาสา) ทำงานเป็นเครือข่ายความร่วมมือระหว่างสมาชิกในกลุ่ม โดยภายใต้คณะทำงานฟื้นฟูบูรณะ ยังได้ทำงานร่วมกับรัฐบาล เทศบาล และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในการบูรณะที่อยู่อาศัยให้แก่ชุมชนที่ได้รับผลกระทบ มีการประเมินความต้องการ การกำหนดหลักเกณฑ์ การคัดเลือกครัวเรือนที่ได้รับความช่วยเหลือ การระบุทำเล การมอบหมายผู้ควบคุมงาน และการดูแลการก่อสร้างที่อยู่อาศัย

DRN ประเทศอินเดีย
ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2545 โดยการประสานงานของบริษัทก่อสร้างฮินดูสถาน หรือ Hindustan Construction Company (HCC) ร่วมกับ สภาการก่อสร้างอินเดีย (CFI) และได้ดำเนินภารกิจช่วยเหลือและฟื้นฟูมาอย่างต่อเนื่อง รูปแบบการดำเนินงานของข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติประเทศอินเดีย ประกอบด้วย การจัดฝึกอบรมและการเพิ่มสมรรถภาพของผู้ประกอบการในสาขาวิศวกรรมและการก่อสร้างเพื่อรับสถานการณ์ภัยพิบัติ รวมทั้งการวางโครงสร้างองค์กรและแผนการจัดการในภาวะฉุกเฉินเพื่อการรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติประเทศอินเดีย ได้ร่วมทำงานเป็นหุ้นส่วนกับองค์กรผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรที่ได้รับอนุญาตในการบรรเทาทุกข์จากภัยพิบัติ (RedR) ในอินเดีย ซึ่งเป็นองค์กรที่ให้การฝึกอบรมการเผชิญเหตุภัยพิบัติและอำนวยการให้ยืมตัววิศวกรไปช่วยงานในองค์กรด้านมนุษยธรรมหลังการเกิดภัยพิบัติ และด้วยบทบาทการเป็นผู้ประสานงาน DRN ในอินเดีย บริษัท HCC จึงได้ผนวกกิจกรรมของ DRN เข้าไว้ในโครงสร้างขององค์กรในทุกระดับ

DRN ประเทศเกาหลี
ในปี 2546 สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศเกาหลี หรือ Federation of Korean Industries ได้ก่อตั้งเครือข่ายที่มีชื่อว่า "Business Network for Disaster Recovery" ที่เกิดจากการรวมตัวโดยสมัครใจของภาคเอกชน ในการให้คำมั่นต่อการจัดหาเครื่องบรรเทาทุกข์ การฟื้นฟูหรือความช่วยเหลือฉุกเฉินในกรณีเกิดเหตุภัยพิบัติ รวมถึงการจัดทำคู่มือและมาตรการป้องกัน การจัดเตรียมบุคลากร อุปกรณ์ และเครื่องมือต่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าการเผชิญเหตุภัยพิบัติเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล ตลอดจนความจำเป็นของแต่ละองค์กรที่จะต้องมีแผนการจัดการภัยพิบัติระดับองค์กรในการหลีกเลี่ยงและลดผลกระทบจากภัยพิบัติเพื่อให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด

DRN ประเทศอินโดนีเซีย
หนังสือพิมพ์ Jakarta Globe ได้รายงานการประกาศความร่วมมือของบริษัทต่างๆ ในประเทศอินโดนีเซีย เมื่อเดือนมิถุนายน 2554 ในรูปข่ายงานอิสระของภาคเอกชน โดยการสนับสนุนของรัฐบาลอินโดนีเซีย ที่จะช่วยชีวิตและบรรเทาทุกข์ประชาชนจากเหตุภัยพิบัติ ด้วยการใช้ทรัพยากรด้านวิศวกรรมและการก่อสร้าง และการรับมือกับสถานการณ์ภัยพิบัติด้วยศักยภาพทางธุรกิจ ทั้งการขนส่งและโลจิสติกส์ รวมไปถึงโครงสร้างพื้นฐานและโทรคมนาคมต่างๆ สำหรับเครือข่ายที่จัดตั้งขึ้นนี้ มีบริษัท Central Cipta Murdaya Holding (CCM Group) เป็นผู้ประสานงานเครือข่าย

10 คำถามสำหรับผู้นำองค์กรต่อการรับมือภัยพิบัติ

2011-11-24T18:38:00.000+07:00

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ทุกๆ ครั้งที่เกิดภัยพิบัติ สังคมได้ตั้งความคาดหวังต่อภาคธุรกิจในการเข้าให้ความช่วยเหลือตามบทบาทที่ถูกกำกับด้วยเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมและในฐานะขององค์กรพลเมืองที่ดี ขณะเดียวกันธุรกิจในสาขาต่างๆ รวมทั้งผู้นำองค์กรเหล่านั้นในวันนี้ ต่างก็มิได้ปฏิเสธบทบาทดังกล่าวเช่นกัน

แต่การดำเนินการที่เหมาะสม สอดคล้องต้องตามเหตุการณ์ และสนองตอบต่อความต้องการของพนักงานและสาธารณชนได้อย่างเห็นผล จำเป็นต้องมีวิสัยทัศน์ในการวางแนวทางที่จะดำเนินการ ล่วงรู้ถึงปัจจัยและตัวแปรต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งเล็งเห็นถึงผลที่คาดว่าจะเกิดขึ้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

แม้ผู้บริหารองค์กรจะเผชิญกับอุปสงค์เช่นที่เคยประสบในภาวการณ์ปกติ แต่ในสถานการณ์หลังภัยพิบัติ ไม่ว่าผู้บริหารจะมีเจตนาที่ดีเพียงใดก็ตาม สภาพการณ์จะมีความซับซ้อนและทำให้ไม่สามารถดำเนินการได้ดีดังที่เคยเป็น เช่น การตัดสินใจที่ต้องทำทันทีโดยขาดข้อมูลที่ครบถ้วน การได้รับข้อมูลรายงานที่ต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในพื้นที่ หรือมีสภาพความกดดันจากเหตุการณ์ที่ต้องดำเนินการอย่างปัจจุบันทันด่วน

ในเอกสารของ International Business Leaders Forum (IBLF) ชื่อ “Best Intentions: Complex Realities” ได้ประมวล 10 ข้อคำถามที่ผู้นำองค์กรจำต้องสำรวจและซักซ้อมกับคณะผู้บริหารเพื่อให้แน่ใจว่า องค์กรได้มีการตระเตรียมความพร้อมและมีความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติได้อย่างมีประสิทธิผล โดยคำถามทั้ง 10 ข้อ ประกอบด้วย

1. เราได้เตรียมพร้อมหรือยัง องค์กรจำต้องดำเนินการคะเนถึงความต้องการและแรงกดดัน รวมทั้งการประเมินผลกระทบที่มีต่อธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิผลและฉับไว

2. เรามีข้อมูลพอที่จะรับมือหรือไม่ องค์กรจำต้องได้ข้อมูลจากแหล่งที่เชื่อถือได้ ทั้งจากผู้จัดการ หัวหน้างาน และหุ้นส่วนธุรกิจที่คลุกคลีอยู่ในภาคสนาม เพื่อที่จะสามารถประเมินสถานการณ์ในภาวะฉุกเฉินให้มีความแม่นยำ

3. เหตุพิบัติที่เกิดขึ้นมีส่วนเกี่ยวเนื่องโดยตรงต่อธุรกิจอย่างไร หากองค์กรมีสินทรัพย์ พนักงาน และกิจกรรมทางธุรกิจในพื้นที่ ก็หลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องมีส่วนเกี่ยวเนื่องกับเหตุพิบัติ และองค์กรย่อมต้องถูกคาดหวังจากพนักงาน สาธารณชน ตลอดจนสื่อมวลชน ให้ดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใด

4. เราจะเข้าช่วยเหลือให้ดีที่สุดได้อย่างไร องค์กรสามารถเข้าดำเนินการโดยตรงในพื้นที่ผ่านทางหน่วยธุรกิจหรือจะใช้วิธีให้การสนับสนุนช่วยเหลือในระยะไกล ทั้งนี้ องค์กรจำเป็นต้องตัดสินใจใช้หรือผสมผสานรูปแบบการช่วยเหลือให้มีประสิทธิผลสูงสุด ระหว่างเงินช่วยเหลือ สิ่งของที่คำนวณเป็นมูลค่าเทียบเคียง โลจิสติกส์ หรือความเชี่ยวชาญในด้านต่างๆ

5. เรามีหุ้นส่วนที่มีประสิทธิผลหรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนที่องค์กรเลือกทำงานด้วย หรือที่ส่งการสนับสนุนไปให้ ควรมีความรู้ความจัดเจนพื้นที่และมีสมรรถภาพในการทำงานภาคสนามสมกับเป็นหุ้นส่วนที่มีประสิทธิผลในการบรรเทาทุกข์และการฟื้นฟู

6. ความช่วยเหลือของเราจะส่งทอดต่อในระยะยาวหรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนในการทำงานขององค์กรจำเป็นต้องมีประสบการณ์และความสามารถที่จะจัดการสนับสนุนและฟื้นฟูในระยะยาว หรือมีหุ้นส่วนในท้องถิ่นช่วยดำเนินการให้

7. เราสามารถรับประกันให้มีความรับผิดชอบที่ตรวจสอบได้หรือไม่ ผู้เป็นหุ้นส่วนร่วมดำเนินงาน ควรจัดทำบัญชีและรายงานรายการให้ความช่วยเหลืออุดหนุนที่ได้รับจากองค์กร รวมทั้งวิธีการและงวดเวลาที่เบิกจ่าย โดยหากเกิดข้อสงสัย องค์กรควรพิจารณาจัดทำข้อผูกมัดแบบมีเงื่อนไข

8. เรามีวิธีในการจัดการให้ความช่วยเหลืออย่างไร องค์กรจำต้องรู้จักผู้ประสานงาน ผู้เฝ้าสังเกตการณ์ ช่องทางการมีส่วนร่วมของพนักงานหรือหน่วยงานในพื้นที่ การดูแลความช่วยเหลือให้เป็นไปตามแผน และการคาดการณ์ล่วงหน้าหากสิ่งที่นำไปช่วยเหลือไม่สามารถนำไปใช้ได้

9. เรามีแนวทางในการดูแลเผยแพร่ข้อมูลที่สาธารณชนสนใจอย่างไร องค์กรจำต้องดำเนินการบริหารงานประชาสัมพันธ์และแง่มุมด้านสื่อตั้งแต่เริ่มต้น รู้จักคุมการคาดหมายทางสื่อในห้วงเวลาที่เป็นเป้าสายตาของสาธารณชน

10. เราได้จัดลำดับความสำคัญอย่างสมเหตุสมผลหรือไม่ องค์กรต้องแน่ใจว่าการให้ความช่วยเหลือและสิ่งที่ดำเนินการไม่ก่อให้เกิดผลกระทบเสียหายต่อการดำเนินงานตามลำดับความสำคัญอื่นๆ และคงไว้ซึ่งความยืดหยุ่นต่อการดำเนินงานในวันข้างหน้า (สำหรับพื้นที่ประสบเหตุ ประเทศ ภูมิภาค) และต่อสิ่งสำคัญเร่งด่วนอื่นๆ ในปัจจุบันหรือในอนาคต

[Original Link]

สื่อและเอกสารเผยแพร่

2011-11-24T12:41:00.006+07:00

ข่าวประชาสัมพันธ์

•	สถาบันไทยพัฒน์ เปิดตัวข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ ภาคเอกชน สนับสนุนการทำงานฟื้นฟูขององค์กรธุรกิจหลังน้ำลด

บทความเผยแพร่
• ภัยพิบัติกับการพัฒนาที่ยั่งยืน
• ประโยชน์ที่ภาคธุรกิจจะได้รับในวงจรรับมือภัยพิบัติ
• กลยุทธ์การรับมือภัยพิบัติภาคธุรกิจ
• 10 คำถามสำหรับผู้นำองค์กรต่อการรับมือภัยพิบัติ
• แนวการฟื้นฟูในช่วงต้นหลังน้ำลด
• แผนอาสา CSR ในช่วงประสบภัย
• อะไรควร-ไม่ควร ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย
• ธุรกิจทำอะไรได้บ้าง นอกจากการบริจาค

ขอบเขตและเป้าหมาย

2011-11-24T12:23:00.005+07:00

-	สนับสนุนการทำงานของภาคเอกชน ภายใต้แนวทาง Build Back Better¹ เพื่อเพิ่มสมรรถภาพในการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ
-	ส่งเสริมผลสำเร็จของภาคเอกชนในกระบวนการฟื้นฟูบูรณะชุมชนที่ประสบภัยพิบัติ ด้วยการสร้างผลกระทบเชิงบวกที่เห็นชัดและวัดได้
-	ให้บริการเป็นแหล่งข้อมูลความรู้และเครื่องมือด้านการดำเนินงานฟื้นฟูบูรณะที่ดี แก่ภาคเอกชน

แม้ความช่วยเหลือและบรรเทาทุกข์ที่ภาคเอกชนดำเนินการในรูปของการบริจาคเงิน สิ่งของเครื่องใช้ และการอาสา จะเป็นสิ่งจำเป็นในช่วงเผชิญเหตุ

ข่ายงานทรัพยากรภัยพิบัติ "Thai DRN" ที่จัดตั้งขึ้นนี้ จะมุ่งเน้นให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูบูรณะหลังการเกิดภัยพิบัติ โดยคำนึงถึงการดำเนินผ่านกระบวนงานหลักขององค์กร และประเด็นด้านความยั่งยืน ที่มีตัวชี้วัดครอบคลุมทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ซึ่งนำมาจากกรอบการรายงานสากลของ GRI² มาใช้เป็นแนวทางในการกำกับการสนับสนุนการทำงานภายในกลุ่มความร่วมมือภาคเอกชน

โดยตัวชี้วัดหลักที่นำมาใช้ในการวัดผลการดำเนินงาน ประกอบด้วย

ด้านเศรษฐกิจ

EC1

มูลค่าทางเศรษฐกิจทางตรง เช่น รายได้ ค่าใช้จ่ายดำเนินงาน ผลตอบแทนพนักงาน การบริจาคและการลงทุนในชุมชน กำไรสะสม เงินปันผล ดอกเบี้ย และภาษีนำส่งรัฐ

EC8

การพัฒนาและผลกระทบจากการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน รวมถึงบริการเพื่อประโยชน์สาธารณะในช่องทางที่เป็นทั้งเชิงพาณิชย์ การให้ที่คำนวณเทียบเคียงเป็นจำนวนเงิน หรือการทำงานบริการสังคม

ด้านสังคม

SO1	ร้อยละของการดำเนินงานที่คำนึงถึงชุมชนท้องถิ่นด้วยการปฏิบัติตามข้อผูกพันร่วม การประเมินผลกระทบ และแผนงานการพัฒนา
SO5	จุดยืนต่อนโยบายสาธารณะ และการมีส่วนร่วมในการพัฒนาและการผลักดันนโยบายสาธารณะ

ด้านสิ่งแวดล้อม

EN13	แหล่งที่อยู่ได้รับการป้องกันและฟื้นกลับคืนสภาพ
EN30	ยอดการใช้จ่ายและการลงทุนด้านสิ่งแวดล้อม

--------------------------------------

¹ Key Propositions for Building Back Better: A Report by the United Nations Secretary-General’s Special Envoy for Tsunami Recovery, William J. Clinton, December 2006.
² Sustainability Reporting Guidelines, Version 3.1, Global Reporting Initiative, March 2011.

ที่มาและแนวคิด

2011-11-24T12:02:00.005+07:00

¹ สถานการณ์สาธารณภัยของประเทศไทย, แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ (พ.ศ.2553 – 2557), กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (กลุ่มงานวิจัยและพัฒนา สำนักวิจัยและความร่วมมือระหว่างประเทศ).
² สถิติสถานการณ์อุทกภัยของประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2532 - 2553 (ข้อมูล ณ วันที่ 13 มกราคม 2553), ศูนย์อานวยการบรรเทาสาธารณภัย, กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย.

แนวการฟื้นฟูในช่วงต้นหลังน้ำลด

2011-11-17T18:13:00.000+07:00

ข้อมูลจากกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยระบุว่า นับจนถึงขณะนี้ ประเทศไทยมีพื้นที่ประสบอุทกภัยทั้งสิ้น 65 จังหวัด โดยเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 รัฐบาลได้ตั้งคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ (กยอ.) มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า Strategic Committee for Reconstruction and Future Development (SCRF) โดยมีหน้าที่หลักในการระดมความคิดเห็นและความรู้เพื่อจัดทำเป็นข้อเสนอแนะเชิงนโยบายในการกำหนดยุทธศาสตร์ประเทศในระยะยาวเสนอแก่รัฐบาล รวมถึงข้อเสนอในการจัดตั้งองค์กรถาวร วิธีการบริหารจัดการ การบริหารการเงิน การสร้างความเข้าใจแก่ประชาชน การเสนอแนวทางการปฏิบัติราชการแผ่นดินในการฟื้นฟูและพัฒนา ฯลฯ

ในเอกสารของสำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) เรื่อง “UNDP Policy on Early Recovery” ได้แสดงระยะการเปลี่ยนผ่านจากการให้ความช่วยเหลือและการบรรเทาทุกข์ (Relief) สู่สถานะการฟื้นฟู (Recovery) ในช่วงต้น จนเข้าสู่การบูรณะ (Reconstruction) และการพัฒนาในระยะยาว ไว้ดังรูป

การกำหนดยุทธศาสตร์ กรอบการทำงาน และแผนการฟื้นฟู จำต้องอาศัยการประเมินความเสียหายและความสูญเสียในภาพรวม เป็นข้อมูลตั้งต้น ทั้งนี้ แผนการฟื้นฟูควรมุ่งไปยังการบูรณะชุมชนให้กลับคืนสภาพ ด้วยมาตรการที่คำนึงถึงประเด็นด้านความยั่งยืน โดยหลีกเลี่ยงการสร้างกลไกที่ชุมชนต้องอาศัยการพึ่งพาจากภายนอก และให้มีส่วนในกระบวนการตัดสินใจบนพื้นฐานที่ชุมชนเป็นเจ้าภาพ เนื่องเพราะประเด็นความยั่งยืนถือเป็นกุญแจหลักที่ทำให้การฟื้นฟูเกิดผลสัมฤทธิ์

มีงานวิจัยที่บ่งชี้ว่า ความสำเร็จของแผนบูรณะหลังภัยพิบัติ จะขึ้นอยู่กับระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนที่มีต่อการวางแผนและการนำแผนไปปฏิบัติ (Narayan, 2001) โดยผลดีของการมีส่วนร่วมของชุมชน ได้แก่ การสะท้อนปัญหาที่เป็นจริง ได้โจทย์ที่แม่นยำสำหรับการฟื้นฟู และรู้ชัดถึงลำดับความสำคัญ รวมทั้งการลดข้อขัดแย้งและขจัดความซ้ำซ้อน ซึ่งเป็นภาระต้นทุนดำเนินการที่หลีกเลี่ยงได้ตั้งแต่ต้น ตลอดจนการดูแลบำรุงรักษาต่อโดยชุมชนหลังสิ้นสุดระยะการฟื้นฟูตามโครงการ

ในส่วนของภาครัฐ มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีความทับซ้อนในแผนการฟื้นฟูระหว่างส่วนกลางและส่วนท้องถิ่น หรือระหว่างกระทรวงที่เกี่ยวข้อง ซึ่งนำไปสู่ความซ้ำซ้อนในการจัดสรรงบประมาณ จึงจำเป็นต้องมีหน่วยงานที่เป็นศูนย์กลาง มีบทบาทนำในการประสานงาน การบริหาร การวางแผน และการตัดสินใจตามข้อปฏิบัติที่ดี (เช่น มีการประเมิน มีการปรึกษาหารือกับผู้เชี่ยวชาญหรือผู้มีส่วนได้เสียอย่างเหมาะสม)

ในส่วนของภาคเอกชน นอกจากบทบาทของการให้ทุนสนับสนุนในแผนงาน/โครงการ/กิจกรรมฟื้นฟูต่างๆ องค์กรธุรกิจยังสามารถคิดแผนการจ้างงานทั้งชั่วคราวและประจำให้แก่ผู้ที่ได้รับผลกระทบเป็นอันดับต้นๆ หรือการวางแผนจำหน่ายสินค้าและบริการในราคาทุนให้แก่ชุมชนในช่วงฟื้นฟู หรือการให้เครดิตการค้าและให้กู้ยืมโดยคิดดอกเบี้ยต่ำแก่คู่ค้า ผู้ประกอบการในห่วงโซ่ธุรกิจที่ได้รับผลกระทบ

ในส่วนของภาคประชาสังคม แม้บทบาทของเอ็นจีโอส่วนใหญ่จะได้ดำเนินการมาตั้งแต่ช่วงการให้ความช่วยเหลือและบรรเทาทุกข์ แต่ก็ยังมีอีกหลายแห่งที่ทำงานสืบเนื่องมาจนถึงช่วงการฟื้นฟู โดยจุดแข็งของเอ็นจีโอเหล่านี้ ได้แก่ ความชำนาญในพื้นที่และรู้จักชุมชน ซึ่งเป็นปัจจัยสนับสนุนการทำงานฟื้นฟูในพื้นที่ชุมชนได้เป็นอย่างดี

สำหรับกรอบเวลาของระยะการฟื้นฟู โดยทั่วไปจะอยู่ในช่วงเวลา 1 ปี และเปลี่ยนผ่านไปสู่ช่วงของการบูรณะเป็นเวลา 3 ปี สืบเนื่องจนเข้าสู่ช่วงของการพัฒนาในระยะยาว

[Original Link]

แผนอาสา CSR ในช่วงประสบภัย

2011-11-10T18:04:00.001+07:00

อุทกภัยที่แผ่ขยายวงกว้าง ได้สร้างผลกระทบกับธุรกิจและครัวเรือนจำนวนมาก และยังเป็นสาเหตุให้ผู้ประสบภัยตลอดจนผู้ที่ได้รับผลกระทบต้องทนอยู่กับสถานการณ์น้ำท่วมเป็นเวลานานนับเดือน

ความช่วยเหลือจากภาคธุรกิจในระยะเผชิญเหตุ มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าภาครัฐและภาคประชาสังคมโดยรูปแบบของความช่วยเหลือ มีทั้งที่เป็นเงินและสิ่งของ รวมทั้งการอาสาช่วยเหลือในระดับต่างๆ ตั้งแต่กิจกรรมที่เห็นเบื้องหน้า เช่น การช่วยบรรจุและวางแนวกระสอบทรายกั้นน้ำ การช่วยบรรจุและนำส่งสิ่งของเครื่องยังชีพแก่ผู้ประสบภัย การช่วยเหลืออพยพผู้ประสบภัย และกิจกรรมที่อยู่เบื้องหลัง เช่น การติดตั้งและวางระบบช่วยเหลือผู้ประสบภัยในด้านต่างๆ งานวิชาการสนับสนุนการตัดสินใจที่ตอบสนองอุบัติการณ์ในกรณีต่างๆ การใช้ทักษะในวิชาชีพต่างๆ มาอาสาช่วยงานในช่วงเผชิญเหตุนี้โดยไม่คิดค่าวิชาชีพ (หรือที่เรียกว่า Pro Bono Engagement)

ในเอกสาร “The Role of Employee Engagement in Disaster Response: Learning from Experience” ที่จัดทำขึ้นโดย Business in the Community (BITC) และ International Business Leaders Forum (IBLF) ได้ให้แนวทางในการสร้างข้อผูกพันร่วมกับพนักงานต่อการตอบสนองภัยพิบัติไว้ 8 ประการภายใต้ตัวย่อ RESPONSE ซึ่งมีประโยชน์ต่อองค์กรและพนักงานที่กำลังอาสาเข้าให้ความช่วยเหลือ ดังนี้

Review – พิจารณาทบทวนแผนงานขององค์กรในปัจจุบันและประสบการณ์ที่ได้รับก่อนหน้า การดำเนินการทบทวนและกำหนดนโยบายการเผชิญเหตุภัยพิบัติ จะช่วยพัฒนาขีดความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติในครั้งต่อๆ ไปขององค์กรได้อย่างมีประสิทธิผล

Engage – ใช้จุดแข็งและสมรรถภาพหลักในการเข้าช่วยเหลือ การจัดโครงสร้างของแผนผูกพันพนักงานสำหรับตอบสนองภัยพิบัติ โดยการดึงศักยภาพของบรรดาหัวกะทิและประสบการณ์ของพนักงานในบริษัทมาทำงานอาสาที่เหมาะสม จะยังประโยชน์ได้มากกว่าการอาสาในแบบทั่วไป

Secure – ขวนขวายเพื่อให้ได้คำมั่นจากผู้บริหารระดับสูง การสนับสนุนทางการเงินในเหตุภัยพิบัติต้องมีแรงโน้มน้าวหลักจากการตัดสินใจของผู้บริหารสูงสุดในองค์กร และเป็นการเพิ่มน้ำหนักในแผนงานตอบสนองภัยพิบัติที่จะดำเนินการ

Prepare – ตระเตรียมนโยบายและวางระบบสนับสนุนแผนผูกพันพนักงานในการตอบสนองภัยพิบัติ อาทิ นโยบายกองทุนช่วยเหลือ เงินสมทบ วันลาพิเศษ ระบบการประเมินความต้องการสำหรับความช่วยเหลือในช่วงภัยพิบัติ การแสวงหาพันธมิตรหรือหุ้นส่วนที่จะดำเนินการ เพื่อที่จะตอบสนองได้อย่างทันท่วงทีและมีประสิทธิผลสูง

Organise – จัดระบบประเมินความเสี่ยงด้านสุขภาพและความปลอดภัย เนื่องจากการปฎิบัติงานในช่วงเผชิญเหตุเต็มไปด้วยความเสี่ยง องค์กรจึงจำเป็นต้องจัดให้มีระบบประเมินฯ การป้องกัน และกรมธรรม์ประกันภัยที่เพียงพอในการรองรับแผนผูกพันพนักงานสำหรับตอบสนองภัยพิบัติ

Negotiate – เจรจาทำข้อตกลงความเป็นหุ้นส่วนกับองค์กรร่วมดำเนินงานอื่นๆ เพื่อรองรับการดำเนินงานสนับสนุนทั้งการให้บริการ การระดมความเชี่ยวชาญในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติในระยะยาว หลังจากช่วงการเผชิญเหตุผ่านพ้นไป

Structure – จัดระเบียบและโครงสร้างในการเผชิญเหตุ ตามกรอบของบทบาทและความรับผิดชอบในพื้นที่ครอบคลุม อาทิ ในระดับประเทศ ในระดับภูมิภาค และในสำนักงานใหญ่ โดยมีการมอบหมายพนักงานที่เป็นผู้รับผิดชอบในแต่ละระดับ สอดรับกับพื้นที่ครอบคลุม เพื่อให้เกิดประสิทธิผลในการดำเนินงาน

Evaluate – ประเมินวิธีการดำเนินงานและความช่ำชองในการสื่อสาร ความท้าทายสำคัญขององค์กรในการเข้าช่วยเหลือในช่วงเผชิญเหตุ คือ รูปแบบการให้ความช่วยเหลือ และการรายงานผลการให้ความช่วยเหลือ โดยไม่เพียงแต่การให้ความช่วยเหลือต้องมีประสิทธิผลยิ่งแล้ว การสื่อสารรายงานก็ต้องดำเนินการอย่างมีกลยุทธ์ด้วย เนื่องเพราะการสื่อสารที่ดีจะช่วยปลุกเร้าให้เกิดความช่วยเหลือและการอาสาของพนักงานภายในองค์กรเพิ่มมากขึ้น อีกทั้งยังช่วยเสริมสร้างชื่อเสียงและเพิ่มภาพลักษณ์ให้แก่องค์กรไปพร้อมกัน

[Original Link]

อะไรควร-ไม่ควร ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย

2011-10-27T17:53:00.019+07:00

ในช่วงวิกฤติการณ์น้ำท่วมในหลายจังหวัดของประเทศไทย ที่ซึ่งหลายพื้นที่ได้รับผลกระทบอย่างเป็นวงกว้าง แม้ผู้ได้รับผลกระทบมีจำนวนมาก แต่น้ำใจและความช่วยเหลือจากผู้ที่มีจิตอาสาและองค์กรในภาคต่างๆ ก็มีจำนวนไม่น้อย

การเข้าช่วยเหลือจากอาสาสมัครมีอย่างท่วมท้น ไม่แพ้ปริมาณน้ำที่เอ่อท่วม ทำให้คนไทยสามารถร่วมกันฝ่าวิกฤตการณ์ที่สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงครั้งนี้ให้ผ่านพ้นไปได้

อย่างไรก็ดี ด้วยปริมาณความช่วยเหลือที่มาจากทั่วสารทิศ และไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เช่นนี้ หากองค์กรที่เป็นแกนในการให้ความช่วยเหลือหลัก ขาดความสามารถในการบริหารจัดการด้วยการวางกลไกและระบบรองรับให้มีประสิทธิภาพอย่างทันท่วงที ก็อาจก่อให้เกิดปัญหาในอีกมิติหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในเอกสาร “Integrated Flood Risk Management in Asia” ที่จัดทำขึ้นโดย ADPC (Asian Disaster Preparedness Center) และ UNDP ได้ให้ข้อแนะนำในการเข้าให้ความช่วยเหลือในภาวะฉุกเฉินแก่องค์กรหรือภาคีต่างๆ ไว้อย่างน่าสนใจ ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งแก่องค์กรที่เป็นแกนในการให้ความช่วยเหลือหลัก และองค์กรเข้าร่วมให้ความช่วยเหลือในระดับต่างๆ ไม่มากก็น้อย โดยข้อควร-ไม่ควร ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย มีดังนี้

Do	Don't
พิจารณาบริจาคตามคำร้องขอถึงสิ่งที่ต้องการ และหลีกเลี่ยงการบริจาคสิ่งที่ไม่ต้องการ	อย่าสันนิษฐานถึงสิ่งที่ต้องการได้รับความช่วยเหลือเอาเอง
คิดให้ถ้วนถี่ถึงความสามารถที่จะตอบสนองต่อความต้องการของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยอย่างมีประสิทธิผล ตามคำขอความช่วยเหลือที่เป็นไปตามการประเมินความต้องการขั้นต้น	อย่าตอบสนองเพื่อหวังโฆษณาออกสื่อ
กรณีที่ประสงค์จะช่วยเหลือ จัดเตรียมการตอบสนองให้ทันต่อเวลา	อย่าไปถึงล่าช้า โดยเฉพาะการค้นหาผู้ประสบภัยและให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ เป็นกรณีที่ต้องรีบดำเนินการในช่วงแรกของภาวะฉุกเฉิน
จดบันทึกการให้ความช่วยเหลือต่างๆ พร้อมสำหรับการชี้แจงถึงการตัดสินใจและการดำเนินการ	อย่าใช้ภาวะฉุกเฉินเป็นช่องทางในการโฆษณาหรือส่งเสริมการดำเนินการขององค์กร เช่น การจำลองเหตุการณ์ช่วยเหลือเพื่อการประชาสัมพันธ์
ทำการประเมินและวิจัยที่นำไปสู่โครงการซึ่งตอบความต้องการและอยู่ในวิสัยที่องค์กรสามารถดำเนินการ	อย่าจัดให้มีกิจกรรมความช่วยเหลือตามสิ่งจูงใจที่เป็นตัวเงินจากองค์กรผู้บริจาค และองค์กรที่บริจาคไม่ควรแข่งขันกันเพียงเพื่อสนองความต้องการที่เห็นเด่นชัดสุดในพื้นที่
สร้างโครงข่ายและสื่อกลางสำหรับการติดต่อสื่อสารและสนทนาสองทาง	อย่ากันผู้ประสบภัยออกจากการวางแผนกิจกรรมให้ความช่วยเหลือและการฟื้นฟู
พิจารณาผลกระทบโครงการที่มีต่อสิ่งแวดล้อม จัดทำการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA)	อย่าทำลายสิ่งแวดล้อม
คำนึงถึงความสัมพันธ์และโครงสร้างอำนาจที่เป็นอยู่ในชุมชน	อย่าสร้างมูลเหตุแห่งความตึงเครียดในชุมชน ด้วยการละเลยโครงสร้างเชิงสังคม
ให้แน่ใจว่าโครงการ ตอบสนองความต้องการของผู้รับ มิใช่ความต้องการของผู้บริจาค	อย่าเร่งรัดให้ดำเนินโครงการ โดยปราศจากการประเมินอย่างเข้มงวด
เข้าร่วมรับฟังหารือระดับองค์กรกับภาคีต่างๆ ขึ้นทะเบียนกับองค์กรช่วยเหลือหลักเมื่อมีคำขอ แลกเปลี่ยนข่าวสาร รวมทั้งการให้ความร่วมมือ การทำงานร่วมกัน และการพัฒนาความเป็นหุ้นส่วนดำเนินงานในส่วนที่เป็นไปได้	อย่าเพิกเฉยคำขอของภาครัฐ และองค์กรช่วยเหลือหลักในพื้นที่ประสบภัย
เคารพในวิถีแห่งวัฒนธรรม และพิจารณาถึงข้อกระทบที่มีกับโครงการ อาทิ การออกแบบศูนย์อพยพ รูปแบบที่พักพิง	อย่าละเลยบรรทัดฐานทางวัฒนธรรม อาทิ เครื่องแต่งกายที่เหมาะสม จารีตทางศาสนา และวิถีชีวิตตามประเพณี
คำนึงถึงความเป็นอยู่ของบุคลากรผู้ให้ความช่วยเหลือ ในด้านการพักผ่อน สุขภาพจิต อาหาร น้ำ	อย่าให้บุคลากรผู้ให้ความช่วยเหลือ ตรากตรำทำงานจนเกินขีดจำกัด
ตระเตรียมปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานจำเพาะหน้าให้ลุล่วง เช่น การนำอุปกรณ์ที่ถูกต้องและบุคลากรที่มีทักษะเหมาะสม เข้าให้ความช่วยเหลือ	อย่าหลงลืมว่าการจัดหาหรือให้ความช่วยเหลือนั้น เป็นจุดมุ่งหมายหลักที่มีต่อผู้ประสบภัย

[Original Link]

ธุรกิจทำอะไรได้บ้าง นอกจากการบริจาค

2011-10-13T17:44:00.003+07:00

การรับมือกับภัยพิบัติทางธรรมชาติจากการประมวลของ World Economic Forum (A Vision for Managing Natural Disaster Risk, April 2011) ได้จำแนกระยะของการดำเนินการออกเป็น 4 ขั้น คือ การลดหรือการบรรเทาความเสี่ยงจากภัยพิบัติ (Reduction/Mitigation) การตระเตรียมความพร้อม (Readiness/ Preparedness) การเผชิญเหตุ (Response) และการฟื้นฟูจากภัยพิบัติ (Recovery)

บทบาทของภาคีผู้มีส่วนได้เสียต่อการรับมือกับภัยพิบัติ

แน่นอนว่า บทบาทในการรับมือกับภัยพิบัติ มิได้จำกัดอยู่เพียงแค่ภาครัฐ แต่เกี่ยวข้องกับทุกภาคส่วนในสังคม ที่รวมถึงภาคธุรกิจ ภาคประชาสังคม และภาควิชาการ ตลอดจนประชาคมนานาชาติ เพียงแต่ระดับของการมีส่วนร่วมในแต่ละระยะจะมีความแตกต่างกันออกไป

อุทกภัยที่เกิดขึ้นในประเทศไทย ในระยะของการเผชิญเหตุ (Response) ภาครัฐและภาคประชาสังคม (หน่วยกู้ภัยและอาสาสมัครในด้านต่างๆ) จะมีบทบาทความสำคัญที่สุด โดยจะมีการยื่นมือเข้าร่วมช่วยเหลือจากประชาคมนานาชาติเพิ่มมากขึ้นตามมา ซึ่งก็เป็นไปตามแนวทางการรับมือกับภัยพิบัติที่เป็นสากล

สำหรับภาคธุรกิจ ความช่วยเหลือในระยะเผชิญเหตุ จะอยู่ในรูปของการบริจาคเงิน สิ่งของเครื่องใช้ โดยเฉพาะที่เป็นปัจจัยสี่ จะมีความสำคัญ ทั้งนี้ บทบาทของภาคธุรกิจจะทวีความสำคัญมากขึ้นในช่วงของการฟื้นฟู (Recovery) ที่ซึ่งความช่วยเหลือจะแปรสภาพจากการบริจาคไปเป็นความช่วยเหลือในรูปแบบอื่น เช่น การซ่อมแปลงหรือสร้างใหม่ (Rebuild) ในบริเวณที่ได้รับความเสียหาย การถอนย้ายหรือการหลบหลีก (Retreat) มายังพื้นที่ใหม่

ทั้งนี้ ความช่วยเหลือของภาคธุรกิจจะดำเนินไปจนกว่าสถานการณ์ภัยพิบัติจะคลี่คลายเข้าสู่สถานการณ์ปกติ และจะเปลี่ยนมาเป็นการลดหรือการบรรเทาความเสี่ยง รวมถึงการตระเตรียมความพร้อมสำหรับภัยพิบัติที่อาจจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต นั่นก็เป็นเพราะ “ธุรกิจไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ในสังคมที่ล้มเหลว” (Business cannot succeed in a society that fails)

[Original Link]

•	ทิศทาง CSR และแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นกับภาคธุรกิจปี 2555
•	เตรียมมาตรการรับมือความเสี่ยงใหม่ที่คาดไม่ถึง รู้ก่อน รับมือก่อน
•	ทิศทางหลัก 2 เรื่องที่ภาคเอกชนต้องเร่งดำเนินการ
•	10 ข้อที่ผู้นำต้องเร่งสำรวจ เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมืออย่างมีประสิทธิภาพ